نادر نادری با اشاره به اینکه رضا شهابی آزادی بی قید و شرطش را از دادگاه می خواهد، به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت:« پس از ۲۰ ماه بلاتکلیف بودن در زندان و گذشت ۸ ماه از تاریخ آخرین دادگاهش اگر قرار بود حکمی برای رضا صادر شود باید در این مدت صادر می شد. الان دیگر آقای شهابی آزادی بدون شرط و شروطش را می خواهد.»

برادر همسر رضا شهابی، ‌عضو سندیکای شرکت واحد که روز اول دی ماه به اعتصاب غذای تر یک ماهه خود پایان داد به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت که شکستن اعتصاب به خاطر این بود که قاضی دادگاه قول داده بود که به محض پایان اعتصاب رسیدگی به پرونده این فعال کارگری آغاز شود. به گفته وی با گذشت نزدیک به یک هفته، همچنان وضعیت بلاتکلیفی آقای شهابی که بیش از ۱۹ ماه است در زندان به سر می برد همچنان ادامه دارد.  قاضی صلواتی، اداره شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب را به عهده دارد.

آقای شهابی که اکنون در بیمارستان امام خمینی تحت مداوا است در تاریخ ۲۲ خرداد سال گذشته و به اتهام  فعالیت تبلیغی علیه نظام  و اجتماع و تبانی بر ضد امنیت کشور بازداشت شد که خود وی این اتهامات را رد کرده است. وی  پس از مدتی به بیماری گردن و کمر در زندان دچار شد و علیرغم تاییدیه پزشک قانونی برای مداوا در خارج از زندان تا مدت ها با خروج او موافقت به عمل نیامد.

رضا شهابی، عضو سندیکای شرکت واحد که اعتصاب غذا(تر) خود را از اول آذر ماه در زندان اوین شروع کرد پس از ۲۳ روز با وخیم شدن حالش به بیمارستان امام خمینی منتقل شد. با این حال او برای روشن شدن وضعیت بلاتکیلف پرونده اش حتی اعتصابش را در بیمارستان هم نشکست. این فعال کارگری  به دلیل گفته قاضیش که رسیدگی به پرونده را منوط به شکستن اعتصاب غذا کرده بود و بنا بر درخواست های دوستان و کارگران زیادی که نگران حالش بودند عصر پنجشنبه اول دی ماه به اعتصابش پایان داد.

نادر نادری به کمپین گفت:« دو هفته پیش قاضی صلواتی به همسر رضا شهابی گفته بود اگر رضا اعتصابش را بشکند او به پرونده رسیدگی می کند. رضا نیز ساعت ۵ عصر پنجشنبه هفته گذشته (اول دی ماه) بالاخره با اصرار دوستان و کارگران اعتصابش را در بیمارستان امام خمینی شکست. ما هم فورا رفتیم و به نماینده دادستان شکستن اعتصاب غذا را اعلام کردیم که ایشان گفتند شما باید حتما به خود قاضی اعلام کنید. ما صبح شنبه به دادگاه رفتیم اما مسول دفتر آقای صلواتی گفت که ایشان دادگاه دارد و نمی تواند ما را ببیند ما هم به مسول دفتر اعلام کردیم که رضا اعتصابش را شکسته است.  با این حال تا الان هیچ اتفاقی نیفتاده است و هیچ پاسخی هم نگرفتیم. چند بار دیگر هم به دادگاه مراجعه کردیم که متاسفانه قاضی فرصت دیدن نداشتند. »

نادر نادری، برادر همسر رضا شهابی در خصوص وضعیت کنونی این فعال کارگری در بیمارستان گفت:« پزشکان اعلام کردند که به دلیل ۳۱ روز اعتصاب غذا بدنش به شدت تحلیل رفته و گلبول های خونش افت شدید پیدا کرده و احتیاج به تزریق خون دارد. دکترها گفتند که سی روز حداقل باید در بیمارستان بماند تا بعد مشخص شود که آیا بدنش آمادگی عمل را دارد یا نه. او نیاز به عمل در ناحیه مهره های گردنش دارد.»

نادر نادری با اشاره به اینکه رضا شهابی آزادی بی قید و شرطش را از دادگاه می خواهد، به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت:« پس از ۲۰ ماه بلاتکلیف بودن در زندان و گذشت ۸ ماه از تاریخ آخرین دادگاهش اگر قرار بود حکمی برای رضا صادر شود باید در این مدت صادر می شد. الان دیگر آقای شهابی آزادی بدون شرط و شروطش را می خواهد.»

نادر نادری در پاسخ به این سوال که آیا خانواده این زندانی می توانند او را در بیمارستان به راحتی ملاقات کنند، گفت:« خانمش تقریبا می تواند او را ملاقات کند. اما بعضی وقت ها ماموران جلوی بچه هایش را می گیرند که با تماس های زیاد به جاهای مختلف بالاخره بهشان اجازه داده می شود تا دو دقیقه پدرشان را ببینند.»

رضا شهابی، فعال کارگری ۲۲ خرداد سال گذشته بازداشت شد و تا کنون چندین بار به دلیل روشن نشدن وضعیت پرونده بلاتکلیفیش درزندان دست به اعتصاب غذا زده است. به گفته حسن شهابی، برادر این زندانی از زمان دستگیری تا یکماه پیش در سلول انفرادی بوده و یا تنها با یک نفر دیگر هم بند بود است.

برادر رضا شهابی، زندانی عقیدتی و عضو هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران با ابراز اینکه بازجویی برادرش به او گفته است : “اینقدر پیگیری نکنید فعلا هر چه من بگویم همان می شود و تو باید همینجا بمانی.” به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت:« آقای شهابی گفت که بازجویش به او گفته است هر مقام کشوری هم برای آزادیت نامه بنویسد فایده ندارد. اینقدر نامه نگاری و پیگیری نکنید تا وقتی من تصمیم نگیرم فعلا همین است و شما باید همین جا بمانید.»

رضا شهابی، فعال کارگری ۲۲ خرداد سال گذشته بازداشت شد و تا کنون چندین بار به دلیل روشن نشدن وضعیت پرونده بلاتکلیفیش در زندان دست به اعتصاب غذا زده است.  به گفته حسن شهابی،  برادر این  زندانی او از زمان دستگیری تا یکماه پیش در سلول انفرادی بوده و یا تنها با یک نفر دیگر هم بند بود است.  او ماه قبل  به اتاق ۱۲ نفره ای در  بند ۲۰۹ منتقل شد ولی پس از گذشت ۱۸ ماه هنوز به بند عمومی منتقل نشده است. برادر وی در گفتگو با کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران اوضاع روحی او را در ماه های اخیر نامناسب توصیف کرد.

حسن شهابی درباره علت صحبت های بازجوی برادرش به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت:« بالاخره بازجویش چیزهای از آقای شهابی خواسته است که ایشان هم نپذیرفتند. ایشان مصر بودند که آقای شهابی برعلیه خودش به دروغ اعتراف کند که مثلا ارتباط با بیگانگان داشته و یا در اخلال در نظم و امنیت عمومی نقش داشته که او هم به گردن نگرفته است و به همین دلیل بازجویش ظاهرا از این موضوع ناراحت است.»
حسن شهابی با اشاره به اینکه آخرین دادگاه برادرش در تاریخ ۴ خرداد ماه امسال برگزار شده است، گفت:«طبق نظر قاضی، برادرم باید به بند عمومی زندان منتقل می شده و همچنین با قرار وثیقه آزاد می شده است اما فعلا از آزادی ایشان ممانعت می شود و جواب درست و حسابی هم به ما نمی دهند که علت چیست، اصلا جرمش چیست، به چه چیزی محکوم است و مجازاتش چیست. نه به
ما چیزی گفته اند و نه به وکیلش.»

حسن شهابی با نگرانی از وضعیت روحی برادرش گفت:«از لحاظ روحیه از دو، سه ماه پیش وضعیت خوبی ندارد. واقعا در طول ۱۸ ماه بهش فشار آمده است. دو فرزندش یکسال تحصیلی را بدون پدر گذرانده اند. مخارج خانواده اش را دیگران تامین می کنند. خانواده آقای شهابی مستاجر هستند، همسرش خانه دار است و تا به حال فامیل و دوستان آقای شهابی به چرخش زندگی این خانواده کمک کرده اند، واقعا خانواده اش وضعیت سختی دارند و همه اینها را رضا در زندان می داند و کاری از دستش بر نمی آید.»

همسر منصوراسانلو به کمپین در خصوص جزییات حمله به عروس آقای اسانلو توضیحاتی را مطرح کرد. وی هم اکنون درحالت شوک به سر می برد و به دلیل کشیده شدن موی سر و خونریزی لثه و تهدیدات صورت گرفته به حالت عادی بازنگشته است. عروس آقای اسانلو تنها او را یک باردرجریان مراسم نامزدی خود دیده است. عکس: سایت کسوف

پروانه اسانلو، همسر منصور اسانلو فعال کارگری که هم اکنون دوران محکومیت خود را درزندان می گذراند درمصاحبه ای با کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران به شرح جزییات ضرب وشتم عروس وی، زویاصمدی، درخیابان پرداخته است. پروانه اسانلو موضوع ربوده شدن زویاصمدی توسط ماموران امنیتی، ضرب وشتم، بازجویی وتهدید و رها کردن وی در ساعت ده شب زیرپل سیدخندان را درتاریخ چهارشنبه ۲ تیرماه را مورد تایید قرار داده است.

به گفته پروانه اسانلو هم اکنون زویاصمدی، بر اثر کشیده شدن موهایش و ضرب وشتم، درحالت شوک به سرمی برد و به دلیل پاره شدن سیم دندان دچارخونریزی لثه شده و به حالت عادی بازنگشته است.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران با دردآورخواندن آنچه براثر حمله نیروهای درظاهرناشناس که درخواست های نیروهای امنیتی را مطرح کرده اند، وقوع چنین اقدامی و عدم پیگیری آن از سوی مسوولین مرتبط و تداوم ارعاب و اعمال خشونت خودسرانه را گامی جدید در به قهقرارفتن دستگاه قضا ودادرسی ایران می داند و از مقامات عالی این قوه می خواهد برای متوقف کردن روند زبون آزارواذیت افرادی که هیچ فعالیت وپرونده سیاسی ندارند و تنها گناهشان بستگی فامیلی با یکی از فعالین کارگری است که هم اکنون در زندان به سر می برند خاتمه بدهد.

اعدام ماه گذشته فرزداکمانگر و آزار واذیت ممتد بر فعالان کارگری و به خصوص منصوراسانلو از جمله مواردی بوده است که دولت ایران را از نظر سازمان بین المللی کار در آنچه «پاراگراف ویژه»خوانده می شود گذاشته شده است. این به این معنی است که وضع دولت ایران از لحاظ وضعیت کارگران بحرانی است و باید مورد رسیدگی ویژه قرارگیرد. اگر یک کشوری چند سال متمادی در این پاراگرف ویژه باقی بماند سازمان اختیار دارد که پرونده ایران را به مجمع عمومی سازمان ملل جهت صدور قطعنامه ارسال کنند.

درجریان جلسه خردادماه سازمان بین المللی کار در پاسخ به اعتراضات گسترده حضار نماینده ایران از درخواست عفو برای آقای اسانلو توسط وزیر کار ایران به رییس قوه قضاییه آیت الله شاهرودی خبرداد. اگر چه به جای آزادی وی هم اکنون خانواده منصوراسانلو تحت شدیدترین وبی سابقه ترین فشارها براعضای خانواده اش قرارگرفته است.

پروانه اسانلو با ابراز نگرانی از فشارهای بی سابقه یاد شده که به خانواده اش وارد میشود گفت: “ما تقاضای کمک داریم. از هر کسی که میتواند میخواهیم به ما کمک کند. ما بیگناهیم، خود آقای اسانلو در زندان است و خانواده او را این طور عذاب میدهند. آقای اسانلو سندیکایی است یا هر فعالیتی که دارد، به ما ربطی ندارد. دارد محکومیت خود را می‌کشد، به خانواده اش چه کار دارند؟ چه فایده دارد که اسانلو را آزاد کنید اما اینطور به خانواده‌اش فشار بیاورید؟ هر کسی هر جرمی کرده است خودش مسئول است چهارسال زندانش را گذرانده و یک سال را هم میگذراند. هنوز آزاد نشده و هنوز خبری نشده این بلاها را به سر خانواده‌اش می‌آورند.”

همسر منصور اسانلو با تشریح اتفاقی که برای خانم صمدی رخ داده است گفت: “روز چهارشنبه دوم تیرماه ساعت پنج و نیم بعداز ظهر از محل کار که تعطیل میشود در راه منزل بودند که در ایستگاه طرشت مترو تهران، به محض این که می‌خواهند سوار مترو شوند از پشت موهای سرش را می کشند. او فریاد می‌کشد و از مردم کمک می خواهد و می گوید من عروس اسانلو هستم، به دادم برسید. اما ماموران سریع دهانش را چسب می‌زنند و چشمهایش را با چشمبند می‌بندند و او را به مکانی نامعلوم منتقل میکنند. ماموران دست و پای او را بسته و او را به شدت مورد ضرب و شتم قرار می‌دهند. به او می‌گویند باید تعهد بدهی که اسانلو از زندان آزاد شد یا هیچ فعالیتی نکنید یا از این مملکت بگذارید و بروید. در حالی که دهانش بسته بوده و نمیتوانسته حرف بزند امضا نمیکند و میگوید چشمم بسته است و شاید این سند مرگ من باشد چرا باید امضا کنم. او را به شدت کتک میزنند و ساعت یک ربع به ده شب او را زیر پل سیدخندان از ماشین به بیرون پرت میکنند و چشمبند و چسب دهانش را باز و رهایش میکنند که او هم خود را به یک تلفن رسانده و به همسرش اطلاع میدهد.”

به گفته پروانه اسانلو حال عمومی خانم صمدی نامناسب است: ” هنوز در حالت شوک است و تعادل روانی ندارد. او را دکتر بردیم و عکس گرفتیم، خوشبختانه شکستگی نداشت اما سیم ارتودونسی دندانهایش پاره شده و تمام لثه‌هایش را زخمی کرده است. از بینی‌اش خون میآید و صبح هم دچار حالت تهوع شد.”

او با اشاره به سابقه برخورد با خانواده وتهدیداتی که پیش از این علیه خانواده مطرح شده بود گفت: “یک سال است که عروس مرا تهدید می‌کنند و به هر نحوی مزاحم او می‌شوند. ما به نهادهای قضایی شکایت کردیم. متاسفانه هیچ پیگیری انجام ندادند. فکر نمی‌کردیم چنین اقدامی کنند. عروس من را تلفنی به شعبه ۱۴ احضار کردند. خودش سر کار می رفت و من به جای او رفتم و به رییس شعبه ۱۴ مراجعه کردم. گفتند ما او را احضار نکرده‌ایم و خبر نداریم. گفتم پس چه کسی زنگ می‌زند و احضارش می‌کند؟ پارسال هم در خیابان کلت را پهلویش گذاشتند و می‌خواستند او را به زور سوار ماشین کنند. ما به دفتر حقوق بشر و دفتر حقوق شهروندی، رییس کل دادگستری و دادستان هم نامه نوشتیم. اما متاسفانه حتا ما را صدا نکردند که بپرسند موضوع چه بوده. فکر می‌کردیم که آقای اسانلو دارد محکومیت‌اش را می‌گذراند و کاری به خانواده ندارند. خودشان هم میدانند ما نه فعالیتی داریم و نه هیچ جایی شرکت میکنیم. به خصوص عروس من که واقعا بیگناه است. او فقط شب نامزدی آقای اسانلو را دیده است. در فاصله دو زندان آقای اسانلو، به این دلیل که احتمال بازداشت مجدد ایشان وجود داشت، مراسم نامزدی گرفتیم که اگر به زندان برگشتند در این جشن حضور داشته باشند. بعد از آن هم دوباره به زندان منتقل شدند. ایشان یک دختر مظلوم و بی گناه هستند و تا الان حتی ملاقات آقای اسانلو هم نرفته اند. فقط گاهگداری ایشان که از زندان تلفن میزنند احوالپرسی میکنند.”

پروانه اسانلو در خصوص احتمال آزادی همسرش و اخباری که در این رابطه منتشر شده است گفت: “ما هم شنیدهایم که وزیر کار گفته است آقای اسانلو آزاد خواهند شد. نمیدانیم آزادی ایشان دست رییس قوه قضاییه است یا وزیر کار. اما فعلا هیچ خبری از آزادی او نیست. نه خود او اطلاع دارد و نه خانوادهاش. دیروز هم او را به دادگاه خواستند اما دوباره او را به سلول بازگرداندند و به دادگاه نبردند. بار قبل هم او را پنج روز به بند دیگری منتقل کردند. در حال حاضر ایشان در اندرزگاه ۳ سالن۸ هستند. چشم ایشان مدتها است که نیاز به معاینات پزشکی دارد. عمل بایپس قلب انجام داده و نیاز به آنژیوگرافی دارد. حتا دکترهای پزشکی قانونی هم این را در پرونده زندان او نوشته‌اند که نیاز به ام آر آی و آنژیوگرافی و اقدامات درمانی دارند.”

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران معتقد است شرح حالی که توسط خانم پروانه اسانلو مطرح شده نشان دهنده نقض سیستماتیک حقوق شهروندان به سبوعانه و غیرانسانی ترین روشهاست. آن چه بر خانواده اسانلو می رود تنها بخشی از اعمال فشارهای غیرقانونی به فعالان جامعه مدنی ایران و خانواده های آنهاست که در بسیاری موارد به خاطر ارعاب آنها از مطرح کردن چنین فشارهایی حتی در افکار عمومی نیز مطرح نمی شود. اتفاق دردناکی که برای عروس آقای اسانلو افتاده همچنین نقض کامل سخنان محمدجوادلاریجانی در اجلاس حقوق بشرشورای حقوق بشر در ژنو در اواخر ماه خرداد است که طی آن وی هرگونه شکنجه وخشونت و آزار واذیت فعالان سیاسی وخانواده هایشان را رد کرد.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران طی ماه های گذشته موارد متعددی از فشاربرروی خانواده زندانیان، کشته شدگان بعد از انتخابات و نیز فعالان سیاسی واجتماعی را دریافت کرده که نشان از عزم واراده بخشی از دستگاه های امنیتی برای خفه کردن صدای جامعه مدنی ایران است که با سکوت مقامات عالی سیاسی ایران برای ادامه چنین رفتارهای غیرانسانی دست خود را بیش از هر زمانی باز می بینند.

وضعیت بحرانی ایران، اعتراض به وضعیت اسانلوومرگ کمانگر

کنفرانس بین المللی کار هریک سال یک بار برگزار می شود و در آن اشتغال و روابط کار درکلیه کشورهای جهان مورد بحث وبررسی قرار می گیرد. همچنین به شکایات رسیده شده در حوزه بحث روابط کار و تبعیضات مربوطه به آن رسیدگی می شود. ایران از نظر سازمان بین المللی کار درپاراگراف ویژه گذاشته شده است که به این معنی است که وضع بحرانی دارد و باید مورد رسیدگی ویژه قرارگیرد. اگر یک کشوری چند سال متمادی در این پاراگرف ویژه باقی بماند این اختیار را دارند که پرونده ایران را به مجمع عمومی سازمان ملل جهت صدور قطعنامه ارسال کنند.

سالهاست که ایران جزو کشورهایی است که مورد اعتراض سازمان های مستقل بین المللی و کشورهای مختلف جهان و اتحادیه های کارگری جهانی بوده است. به طور مشخص پرونده امسال در مورد نقض کنوانسیون ۱۱۱ بوده است که این کنوانسیون مربوط به عدم تبعیض در اشتغال و همین طور تقویت وترویج کار زنان است. ایران چند سال است که در این کنوانسیون پرونده اش مورد بررسی قرار می گیرد من جمله تبعیض علیه زنان در حوزه کار که زنان نمی توانند دربرخی از مشاغل فعالیت کنند، پست های مهم دولتی معمولا به زنان داده نمی شود، سهم زنان از حوزه کاری حدود ۱۶ درصد است و بحث تبعیضات شدید کاری دولت ایران بر علیه اقلیت های مذهبی و قومی بسیار شدید است .( به خصوص اقلیت های دینی که جزو چهار دین رسمی نیستند)

مساله دیگر محدودیت های ایران برای فعالیت های اتحادیه های کارگری درکشور است مانند پرونده منصور اسانلو و کارگران شرکت هفت تپه و اتحادیه های کارگری کردستان که در این اجلاس مطرح شد. به صورت مشخص اعدام فرزاد کمانگر که عضو اتحادیه معلمان بود مطرح و محکوم شد.

سیستم سازمان بین المللی کار در رسیدگی به این پرونده ها سه جانبه است. به این معنی که نمایندگان کارگران، کارفرمایان و دولت های کشورهای جهان در جلسه حضور دارند و تنها سازمانی از ارکان سازمان ملل است که تصمیماتش و قطعنامه و کنوانسیون آن بر اساس همین سه جانبه گرایی نظارت، تصویب و لازم الاجرا می شود.

بنابراین وضعیت کشور ایران نیز از سوی سه بخش مختلف مورد بررسی قرار گرفت. روزپنج شنبه نمایندگان کشورهای کانادا و فرانسه و آلمان به صورت مشخص برضد سیاست های اشتغال ایران صحبت کردند. نمایندگان اتحادیه کارگران جهانی شدیدا ایران را محکوم کرد و تقاضا کرد که یک هیات تخصصی حقیقت یاب که موارد نقض معاهدات بین المللی حوزه کار را گزارش وبررسی کند. نماینده کارفرمایان هم در جلسه از اقدامات ایران اظهار نگرانی کرد. از اینکه سازمان کارفرمایی ایران موفق شد که استقلال خود را حفظ کند و در دادگاه صالحه توانست در ایران توانست بر علیه اقدامات دولت رای بگیرد و سازمان موازی کارفرمایی ای که دولت ایران ایجاد کرده بود را منحل کرد اظهار خوشحالی کرد. ولی ابراز داشتند که نگرانی های جهانی در مورد نقض کنوانسیون و یا عدم اجرای صحیح کنوانسیون ۱۱۱ همچنان پا برجاست.

نماینده ایران: « در ایران بازنان مانند ملکه برخورد می کنند»

دولت ایران هم وقت داشت از خود دفاع کند. از منظر برخی شرکت کنندگان این دفاع بسیار ضعیف و کودکانه ای بود. نماینده ایران وقتی تلاش می کرد به وضعیت زنان اشاره کند و بگوید آنها از تساوی کامل با مردان برخوردار هستند دایما از زنان ایران به عنوان همسر و مادر وخواهر نام می برد و موجودیت مستقلی به عنوان زن ایرانی را هیچ اشاره ای به آن نکرد. او گفت اگر شما به ایران بیایید زنان  با زنان مانند ملکه برخورد می شود که این حرف موجب خنده بسیاری از حضار شد. در اوقسمتی در ضمن اشاره کرد عینکی که به چشم دارد را ازیک عینک فروشی بهایی در تهران خریده است و این نشانه آزادی کامل بهاییان در ایران وداشتن تجارت مستقل و اشتغال به کار است و اینکه هیچ تبعیضی در مورد اشتغال وجود ندارد.

درمورد اعدام فرزاد کمانگر اشاره کرد برخلاف اظهارات نمایندگان کارگران جهانی که حکم اعدام کمانگر در یک دادگاه دو دقیقه ای صادر شده است دادگاه وی چهارسال به طول کشید. وی گفت که در دادگاه نظامی هم در هیچ کجای دنیا نمی شود کسی را در عرض دو دقیقه اعدام کرد. در مورد آقای اسانلو و دیگر فعالین سندیکایی ایران هم اشاره کرد که وزیر جدید کار تقاضای عفو برای آنها به قوه قضاییه فرستاده است و به قول وی ان شاء الله این گروه من جمله آقای اسانلو آزاد خواهند شد.

نمایندگان کارگری ایران یا نمایندگان دولت در بخش کارگری؟

جالب اینکه نمایندگان کارگری ایران هم در جلسه حضور دارند که به گفته یکی از افراد متخصص در حوزه کاری از نظر سازمان بین المللی کار اعتبار بین المللی شان مورد سوال بوده است. این نمایندگان شش نفر هستند که وقتی خواستند متن بیانیه خودشان را بخوانند یک نفر از اعضای سفارت ایران در ژنو این متن را در جایگاهی که کارگران گذاشته بودند قرایت کرد. کمیته بررسی استاندارهای سازمان بین المللی کار که وظیفه رسیدگی به این تخلفات را به عهده دارد روز جمعه ۲۱ خرداد ژوپن نتیجه کارگروهی تخصصی خود را اعلام خواهد کرد و تصمیم درمورد پرونده ایران به شور گذاشته خواهد شد.

لازم به ذکر است که در کنار ایران به تخلفات ۲۵ کشور دیگر نیزدر حوزه کار واشتغال رسیدگی شد. صورت مربوط به مذاکرات در سایت سازمان بین المللی کار موجود است و منتشر خواهد شد.

۱۸ آبان ماه ۱۳۸۸ – کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران امروز اعلام کرد که ۴ نفر از اعضای رهبری سندیکای کارگران مجتمع نیشکر هفت تپه؛ فریدون نیکوفرد، جلیل احمدی، قربان علیپور و محمد حیدری مهر توسط نیروهای امنیتی احضار و برای گذراندن دوران حبس بازداشت و به زندان دزفول منتقل شدند. علی نجاتی؛ رئیس هئیت مدیره سندیکا، نیز منتظر است که هر لحظه حکم زندان او را اجرا کنند.

هادی قائمی؛ سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران در مورد این بازداشت ها گفت:”این احکام و بازداشت ها حکایت از این دارد که جمهوری اسلامی ایران الزامات این کشور را بعنوان عضو سازمان جهانی کار نقض می کند و کارگران را از حقوق خود محروم می سازد.” هادی قائمی تاکید کرد که “محرومیت کارگران از حقوق خود، سیاست سرکوب دولت ایران است.”

سندیکای کارگران مجتمع نیشکر هفت تپه در سال ۱۳۸۷ در خوزستان و با حضور ۵۰۰۰ نفر از کارگران این مجتمع تشکیل شد. این اتحادیه کارگری توسط فدراسیون جهانی کارگران صنایع غذایی و کشاورزی به رسمیت شناخته شده است.

در روز دوم آبان ماه سال جاری، این سندیکا طی نامه ای از سازمان جهانی کار در مورد محاکمه اعضای سندیکا و نقض پیمان های ۸۷ و ۹۸ سازمان جهانی کار، درخواست کمک کرد. در این نامه جزئیات فعالیت های مسالمت آمیز این سندیکا در اعتراض به دستمزهای معوقه تشریح شده است که هیچ پاسخ مثبتی از طرف مسئولین دریافت نکرد و بنا براین منجر به تشکیل سندیکا در سال ۱۳۸۷ شد که بر اساس الزامات ایران  بعنوان عضو سازمان جهانی کار، این سندیکا باید یک واحد قانونی تلقی شود. در این نامه به اخراج اعضای سندیکا و محاکمه رهبری این اتحادیه اعتراض شده است و از سازمان جهانی کار خواسته شده است که در دفاع از اعضای این سندیکا اقدامی اساسی کند.

هادی قائمی در مورد وضعیت کارگران و مردم ایران گفت:”نه کارگران ومردم ایران، و نه جامعه جهانی نمی تواند این موضوع را بپذیرد که کارگران در ایران فاقد حق سازماندهی اتحادیه های مستقل کارگری باشند، در حالیکه این یک حق اساسی است. محاکمه اعضای اتحادیه های کارگری به صرف تشکیل اتحادیه، فقط می تواند منجر به افزایش نارضایتی ها و ناآرامی های اجتماعی در ایران و منزوی شدن جمهوری اسلامی ایران از جامعه بین الملل بشود.”

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران یادآور می شود که منصور اسانلو و ابراهیم مددی؛ دو تن از رهبران سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، و همچنین فرزاد کمانگر، هاشم خواستار، رسول بداقی و جعفر ابراهیمی از کانون های صنفی معلمان ایران فقط بخاطر فعالیتهای خود برای سازماندهی که حقی حفاظت شده در قوانین بین المللی است، در زندان بسر می برند.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران از مقامات خواست که اتهامات فعالان و اعضای اتحادیه های کارگری را لغو کنند و آنها را  به همراه همه کسانی که صرفا بخاطر حق آزادی بیان و تجمع بازداشت شده اند، فورا آزاد کنند.

سازمان جهانی کار باید برای سرکوب کارگران در ایران اقدامی جدی کند.

۱۸ اردیبهشت ماه ۱۳۸۸ - کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران خواستار آزادی همه فعالان کارگری و ۶ عضو کمپین یک میلیون امضاء شد که در حمله خشونت بار به تجمع مسالمت آمیز برای بزرگداشت روز جهانی کارگردر اول ماه می بازداشت شده و همچنان در بازداشت بسر می برند. این کمپین همچنین از سازمان جهانی کار خواست که این بازداشت ها را محکوم کند.

ارون رادز؛ سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران در مورد این بازداشت ها تاکید کرد:” شایسته است که این برخورد بی رحمانه و رفتار غیر قانونی با کارگران ایرانی که خواستار رعایت حقوق خود هستند، از سوی سازمان جهانی کار و اعضای جامعه بین المللی مورد اعتراض قرار گیرد.”

ارون رادز در مورد سرکوب فعالان حقوق کارگری در ایران و سکوت جامعه بین المللی چنین ادامه داد :” سرکوب فعالان حقوق کارگری در ایران شرم آور است، اما به همان اندازه بی توجهی جامعه بین المللی بویژه از سوی کسانی که به حمایت از حقوق کارگران شهرت دارند، باعث تاسف است.”

کمپین بین المللی حقوق بشر بویژه از دبیر کل سازمان جهانی کار خواست که توجه کمیته تخصصی این سازمان را به جریان حمله و بازداشت فعالان حقوق کارگری در اول ماه می در ایران جلب کند، و بطور علنی اعلام کند که بازداشت های اول ماه می و همچنین خودداری ایران از رعایت حقوق کارگران، غیر قابل پذیرش است، بخصوص این که ایران امضاء کننده  پنج پیمان و مقاوله نامه سازمان جهانی کار است.

همانگونه که قبلا کمپین گزارش داده بود، بیش از صد نفر در روز اول ماه می در پارک لاله تهران بازداشت شدند. بازداشت شدگان اعضای اتحادیه ها و تشکل های کارگری، روزنامه نگاران، فعالان حقوق زن و کودک، و سایر فعالان جامعه مدنی هستند. کمپین بین المللی حقوق بشر گزارش هایی دریافت کرده است که حاکی از بازداشت ۲۰۰ نفر است که ۱۹ نفر از آنان زن هستند که در همان شب اول به بازداشتگاه وزرا منتقل شدند. تاکنون اسامی ۶۶ نفر از مردان بازداشت شده توسط برخی از سازمان های کارگری منتشر شده است.

در روز ۱۲ اردیبهشت ماه، ۲۵ نفر از مردان بازداشت شده و دو زن با کفالت آزاد شدند. همه بازداشت شدگان در روز ۱۲ اردیبهشت ماه به بند ۲۴۰ زندان اوین منتقل شدند. به گزارش افراد آزاد شده، با بازداشتی ها رفتارهای نامناسبی شده است.

به گزارش وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، برای برخی از بازداشت شدگان از جمله جعفر عظیم زاده، شاهپور احسانی و بهرام (عیسی) عابدینی وثیقه سنگین ۵۰ میلیون تومان صادر شده است. خانواده زنان بازداشت شده از ملاقات با آنها منع شده و به آنها گفته شده است که قاضی حداد دستور داده که آنها از ملاقات و تماس تلفنی با خانواده خود محروم هستند. هیچکدام از مردان بازداشت شده تاکنون با خانواده های خود تماس نداشتند.

پنج نفر از افراد بازداشت شده در پارک لاله از اعضای کمپین یک میلیون امضا هستند؛ نیکزاد زنگنه، امیر یعقوبعلی، کاوه مظفری، پوریا پوشتاره، و طاها ولی زاده. نیروهای امنیتی همچنین جلوه جواهری؛ همسر کاوره مظفری و از اعضای کمپین یک میلیون امضا را در حالیکه برای تفتیش منزل آنها در شب اول ماه می مراجعه کرده بودند، بدون هیچگونه حکم بازداشتی، دستگیر کردند. جلوه جواهری در تجمع پارک لاله حضور نداشت. نیروهای امنیتی کلید خانه کاوه و جلوه را با خود برده و اجازه ورود به هیچکس را به خانه نمی دهند که این امر باعث این نگرانی شده است که امکان اینکه اسنادی در خانه آنها جاسازی بشود، وجود دارد. خانه امیریعقوبعلی نیز همان شب اول ماه می تفتیش شد.

به نوشته وب سایت کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، ۱۹ نفر از اعضای تعاونی مصرف فلزکار و مکانیک نیز در روز اول ماه می در محل تعاونی بازداشت شدند. بعد از دو روز، وقتی که نیروهای امنیتی به منزل یکی از افراد بازداشت شده تعاونی رفته و وسایل شخصی او را مصادره کردند، خانواده ها مطلع شدند که افراد بازداشت شده در زندان اوین می باشند. تاکنون اطلاعات بیشتری به خانواده های آنها داده نشده است. ۶ کارگر بازداشت شده در روز اول ماه می در سنندج نیز در روز ۱۲ اردیبهشت ماه با وثیقه ۲۶ میلیون تومان آزاد شدند.

از روز بعد ازحمله و بازداشت افراد در روز اول ماه می تاکنون هر روز، خانواده های بازداشت شده ها در مقابل بازداشتگاه ها و دادگاه انقلاب تجمع می کنند و خواستار آزادی بدون قید و شرط آنها هستند، و به وثیقه های سنگین برای آزادی آنها معترض هستند. خانواده های افراد بازداشت شده همچنان نامه های اعتراضی به رئیس قوه قضائیه و دادستانی نوشته اند اما تاکنون هیچ کدام از این اعتراض ها مورد توجه قرار نگرفته است.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط همه افرادی شد که در روز اول ماه می و یاقبل وبعد از آن بازداشت شده اند. این کمپین به قوه قضائیه توصیه کرد که در باره حمله به تجمع کنندگان در پارک لاله  تحقیق و تفحص کرده و افرادی را که باعث حمله و بازداشت فعالان بوده اند ، به محاکمه بکشاند.

کمپین بین المللی حقوق بشر همچنان نگران وضعیت فعالان اتحادیه های کارگری؛ منصور اسانلو، ابراهیم مددی و فرزاد کمانگر است که بخاطر فعالیت های اتحادیه ای خود همچنان در بازداشت بسر می بردند. این کمپین از سازمان جهانی کار خواست که بطور علنی خواستار آزادی این زندانیان اتحادیه کارگری شود.

۱۱ اردیبهشت ماه ۱۳۸۸- به گزارش کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران، نیروهای امنیتی و انتظامی امروز بعد ازظهر به شرکت کنندگان در مراسم بزرگداشت روز جهانی کارگر در اول ماه می در پارک لاله تهران بطور خشونت باری حمله کردند. این تجمع قرار بود بر اساس فراخوان ۱۰ تشکل مستقل کارگری برگزار شود. بر اساس اطلاعات رسیده به کمپین، در این حمله بیش از ۱۰۰ نفر بازداشت شدند که مردم عادی نیز در میان آنها هستند.

هادی قائمی؛ سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران در مورد حمله به تجمع کارگری گفت:” این حملات زشت و سبعانه مظهر توهین کامل  به کارگران و بی اعتنایی تمام عیار دولت ایران به الزامات دولت در حفاظت از حقوق کارگران است.”

یکی از شاهدان عینی در تهران به کمپین گفت که او خود شاهد بود که ۵ ون نیروهای انتظامی از افراد بازداشت شده پر شده بود. این شاهد عینی جریان حمله را اینگونه تشریح کرد:

“حدود ساعت ۵ بعدازظهر بود. جمعیت زیادی در پارک لاله بودند. خب جمعه ها پارک لاله خیلی شلوغ است. من به سمت آب نما در حال قدم زدن بودم و می دیدم که خیلی از مردم در اطراف آب نما که قرار بود مراسم بزرگداشت روز جهانی کارگر در ساعت ۶ بعدازظهر در آن محل برگزار بشود، در حال قدم زدن بودند. ناگهان دو ون درقسمت شمالی آب نما پارک کردند و نیروهای لباس شخصی شروع کردند به دستگیری مردم. دو ون دیگر هم آمد. ناگهان من فریاد های”زنده باد جنبش کارگری” شنیدم. ماموران همینجور به مردم عادی حمله می کردند و آنها را که در مقابل بازداشت مقاومت می کردند، با باتوم می زدند و به باد مشت و لگد می گرفتندشان. این حمله تقریبا ۱۵ دقیقه طول کشید، و بعد از آن مردم پراکنده شدند چون هر کسی که در آنجا می ماند، بازداشتش می کردند.”

یکی از بازداشت شدگان که موبایل او همچنان روشن بود از کلانتری وصال خبر داد که بیش از ۱۰۰ نفر بازداشت شده اند.
مردم عادی و بی گناه بازداشت شده به مراکز مختلف نیروهای امنیتی و انتظامی برده شدند. به نوشته وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، برخی از فعالان کارگری شناخته شده که امروز در این مراسم بازداشت شدند،عبارتند از:جعفر عظیم زاده، شاهپور احسانی راد، مریم محسنی، و بهروز خباززاده. سایر منابع و شاهدین گزارش از بازداشت ۷ نفر از اعضای انجمن دفاع از کودکان کار داده اند.

به گزارش وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، قرار بود که تجمع دیگری برای بزرگداشت روز اول ماه می در ساعت ۵ بعدازظهر در امیریه سنندج برگزار شود. در صبح روز اول ماه می، ۵ نفر از فعالان کارگری به اداره اطلاعات در سنندج احضار و بازداشت شدند تا از برگزاری مراسم جلوگیری شود. این افراد عبارتند از: صدیق کریمی، شریف ساعد پناه، مجید محمدی، سید خالد حسینی و ژیان سبحانی. در حالیکه فعالان کارگری در محل تجمع گرد هم می آمدند، نیروهای لباس شخصی و انتظامی که تلاش می کردند که پلاکارهای آنها را جمع کنند، با مقاومت تجمع کنندگان مواجه شدند. جمعیت شروع به حرکت کرد و شعار می داد:”زنده باد کارگران” و “زندانی سیاسی آزاد باید گردد.” بعد از مسافت کوتاهی، تجمع کنندگان مورد حمله شدید نیروهای امنیتی قرار گرفتند و حداقل  ده نفر بازداشت شدند. قایق کیخسروانی در میان بازداشت شدگان است.

سایر حملات و تهدید هایی که در این چند روز اخیر فعالان کارگری با آن مواجه بودند از این قرار است:

در روز ۹ اردیبهشت ماه، کریم فاتح، علی (عمر) مینایی، و هادی توانمند از اعضای کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، به حفاظت امنیت نیروهای انتظامی بوکان احضار شدند. در همین روز، ژیان سبحانی و کوروش بخشنده؛ از اعضای کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری و آماج نیکدل؛ ۱۴ ساله، که هر سه این افراد در روز ۲۸ فروردین ماه در منزل آقای غالب حسینی بازداشت شده بودند، به کلانتری ۱۲ در سنندج احضار شدند. غالب حسینی از فعالان کارگری در سنندج است که بخاطر فعالیتهای خود برای بزرگداشت روز جهانی کارگردر سال ۱۳۸۷ در سنندج، بازداشت و محکوم شد و در حال حاضر در زندان بسر می برد.

در روز۷ اردیبهشت ماه، یوسف بخرآباد و واحد سیده نیز در اداره اطلاعات مهاباد کردستان مورد بازجویی قرار گرفتند. در همین روز، حسن رسول نژاد و احمد اسکی بغدادی در بوکان احضارو بازجویی شدند. همه این ۴ نفر از اعضای کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری هستند.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران خواستار آزادی فوری فعالان کارگری است که بخاطر تجمع های مسالمت آمیز خود بازداشت شده اند. این کمپین همچنین  بر ضرورت آزادی فوری منصور اسانلو، ابراهیم مددی، فرزاد کمانگر و غالب حسینی.، کارگرانی که بخاطر فعالیتهای اتحادیه ای خود در حال حاضر در زندان بسر می برند، و لغو همه اتهاماتی که ناعادلانه به آنها وارد شده است، تاکید دارد.

در یکسال گذشته، دولت ایران آزارو اذیت فعالان کارگری را شدت و تشکل های مستقل کارگری را هدف قرارداده است

۹ اردیبهشت ۱۳۸۸ – کمپین بین المللی حقوق بشردر ایران امروز اعلام کرد که در حالی به اول ماه می؛ روز جهانی کارگر در ایران نزدیک می شویم  نه تنها کارگران وفعالان حقوق کارگری که در سالهای گذشته در تدارک برگزاری جشن اول ماه می بودند، در یکسال گذشته محاکمه و محکوم شده اند، شلاق خورده اند و به زندان افتاده اند وهنوز منصور اسانلو، ابراهیم مددی، فرزاد کمانگرو غالب حسینی در زندانند، بلکه تلاش های مقدماتی کارگران برای تدارک اول ماه می  امسال با دستگیری بیش از ۷۳ نفر از کارگران درسنندج  در روز جمعه ۲۸ فروردین ماه همراه بود.  

هادی قائمی؛ سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت: “روز جهانی کارگر برای کارگران ایران فرصت بیان خواسته ها واعلام همبستگی شان در کسب این خواسته هاست. محروم کردن کارگران از برگزاری مراسم مستقل از تشکل های دولتی، بازداشت و محاکمه آنها بخاطر تلاش برای برگزاری روز جهانی کارگر، نقض آشکار آزادی بیان، تجمع و تشکل کارگران است که دولت ایران طبق پیمان های بین المللی سازمان جهانی کار ملزم به تضمین آنهاست.”

این گزارش به وضعیت تشکلهای کارگری در سال گدشته میپردازد و شامل بخشهای زیر است: “احضار، بازداشت و محاکمه کارگران و اعضای سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه”، “ بازداشت، صدور و اجرای احکام زندان اعضای سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه”، ” احضار، بازداشت و زندانی کردن اعضای هئیت مدیره اتحادیه آزاد کارگران”، ” احضار، بازداشت و زندانی کردن اعضای کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری”، “احضار، بازداشت و محاکمه سایر فعالان کارگری و خبرنگاران” و ” منع فعالیت کانون های صنفی و شورای همآهنگی معلمان، بازداشت ها، احضارها و احکام صادره”.

غالب حسینی و عبدالله خانی از فعالان کارگری که قصد شرکت در مراسم اول ماه می سال ۱۳۸۷ در سنندج کردستان را داشتند، بازداشت و محاکمه شدند. آنها در روز سوم اسفند ماه به دادگستری سنندج احضار شدند. در آنجا حکم ۶ ماه حبس تعزیری و ۵۰ ضربه شلاق به آقای غالب حسینی و ۹۱ روز حبس تعزیری و ۴۰ ضربه شلاق به آقای عبدالله خانی ابلاغ و احکام شلاق آنها اجرا شد. آنها را به زندان مرکزی سنندج برای اجرای حکم زندان منتقل کردند. 

در روز ۲۸ فروردین ماه ۱۳۸۸، در حالیکه بیش از ۷۰ نفر از کارگران برای دیدار با خانواده غالب حسینی که در زندان بسر می برد به منزل ایشان رفتند و می خواستند برای برگزاری اول ماه می امسال همآهنگی کنند با حمله نیروهای امنیتی بازداشت شدند. کارگران بازداشت شده پس از بازجویی و انگشت نگاری، بدون اینکه بپذیرند که وثیقه یا کفالت بگذارند تا غروب روز ۲۸ فروردین ماه آزاد شدند. در روز سوم اردیبهشت ماه نیز در شهر نقده، هشت نفر از فعالان کارگری و اعضای کمیته همآهنگی؛ صدیق خسروی، خسرو بوکانی، عمر اسمایل پور، ابراهیم اسمایل پور، اسعد مولودپور، جلیل شریفیان، خلیل شریفیان و مصطفی شریفی به حفاظت اطلاعات این شهرستان فراخوانده شدند. به گزارش کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، این کارگران مورد بازپرسی قرار گرفتند و آنها را برای شرکت در مراسم روز جهانی کارگر تهدید کردند. 

کمیته برگزاری مراسم اول ماه می متشکل از ده تشکل مستقل کارگری طی اطلاعیه ای برای برگزاری اول ماه می در پارک لاله در تهران فراخوان داده است. همچنین اتحادیه آزاد کارگران ایران اعلام کرده است که نمایندگان ده کارخانه و کارگران خدمات بیمارستان توحید در سنندج طی نامه ای به تاریخ ۳۰ فروردین ماه ۱۳۸۸ از فرمانداری تقاضای مجوز برای برگزاری مراسم اول ماه می در سنندج کرد اما تاکنون این فرمانداری پاسخی به این نامه نداده است. 

کمپین بین المللی حقوق بشردر ایران با اشاره به حمله به تجمعات کارگری، بازداشت و محاکمه کارگران سازمانده و شرکت کننده در مراسم اول ماه می سال های گذشته ضمن ابراز نگرانی از احتمال تکرار حوادث گذشته، از مقامات ایران خواست که به کارگران و تشکل های مستقل آنها اجازه برگزاری تجمعات مسالمت آمیز مستقل خود را طبق قانون اساسی وپیمان های بین المللی حقوق بشر و سازمان جهانی کاربدون هیچ گونه مداخله ای سریعا صادر کند. مقامات ایرانی باید جلوی هر گونه احتمال تنش و حرکات تهاجمی را به این تجمع ها بگیرد.

قبل از اول ماه می سال ۱۳۸۷، نیروهای امنیتی برای جلوگیری از برگزاری اول ماه می، شیث امانی؛ از کارگران اخراجی نساجی کردستان و نماینده کارگران این کارخانه را، بدون ابلاغ قبلی و در حالیکه وی در انتظار رای دادگاه تجدید نظر بود، بازداشت کردند تا حکم دو سال و نیم زندانی که بخاطربرگزاری  مراسم اول ماه می سال ۱۳۸۶ در دادگاه بدوی علیه شیث امانی صادر شده بود، اجرا شود. 

در همان روز اول ماه می سال ۱۳۸۷، سه نفر از فعالان کارگری؛ جوانمیر مرادی و طاها آزادی؛ از اعضای اتحادیه آزاد کارگران ایران و سعید حضرتی در عسلویه بازداشت شدند.سعید حضرتی در چند روز اول آزاد شد. جوانمیر مرادی و طه آزادی پس از ۶ روز از بازداشتگاه عسلویه به اداره اطلاعات بوشهر منتقل شدند وتحت فشارهای فراوان مورد بازجویی قرار گرفتند و در ۲۷ خرداد ماه با ۱۰ میلیون تومان وثیقه آزاد شدند

روز قبل از اول ماه می ۱۳۸۷، در شهر اشنویه نیز ۴ نفر از فعالان کارگری؛ حمید اطهری و آرام ابراهیم خالص از اعضای اتحادیه آزاد کارگران ایران و خانم نسرین محمودی آذر بازداشت شدند. 

در سنندج ۷ نفر؛ صلاح زمانی از اعضای کانون دفاع از حقوق کودکان، شیوا خیرآبادی، عبدالله نجار، غالب حسینی، علی حسینی، بهاء الدین صدوقی و سوسن رازانی که قصد شرکت در مراسم اول ماه می را در جلوی ساختمان سازمان تامین خدمات اجتماعی داشتند بازداشت شدند و سپس آزاد شدند. در روز ۱۵ مرداد ماه دادگاه شعبه ۱۰۱ جزایی سنندج برای چهار نفر از شرکت کنندگان در مراسم اول ماه می سال ۱۳۸۷ در شهر سنندج حکم زندان و شلاق صادر کرد. سوسن رازانی و شیوا خیرآبادی هر کدام به ۴ ماه زندان و ۱۵ ضربه شلاق، عبدالله خانی به ۹۱ روز زندان و ۴۰ ضربه شلاق، و سید غالب حسینی به ۶ ماه زندان و ۵ ضربه شلاق محکوم شدند.  احکام شلاق سوسن رازانی و شیوا خیر آبادی در روز سی ام بهمن ماه ۱۳۸۷ در دادگستری سنندج به اجرا در آمد.

کارگران ایران در حالی بار نابسامانی اقتصادی و بیکاری را بر دوش می کشند که نه تنها از حداقل حقوق اقتصادی خود محروم هستند بلکه از حق تجمع و تشکل که در قانون اساسی و پیمان حقوق بنیادین سازمان جهانی کار برسمیت شناخته شده است و برای کاهش فشار اقتصادی بر کارگران کمک کننده است، نیز محروم هستند. تلاش کارگران برای ساماندهی برای بهره مندی از حقوق اقتصادی خود با سرکوب، بازداشت و محاکمه همراه است. این روند در سال گذشته شدت یافته و شکل تازه ای به خود گرفته است. 

هادی قائمی در مورد سیاست های اعمال شده دولت علیه حقوق کارگران در سال گذشته گفت:”دولت فعالان کارگری را که برای تشکل یابی کارگران تلاش می کنند وهمچنین  خود اتحادیه ها و سندیکاهای مستقل کارگری را در سال گذشته بیش از پیش هدف قرار داد تا بدینوسیله خیل عظیم کارگران را از پیوستن به این اتحادیه ها و اعمال خواسته های برحق شان بترساند. حبس طولانی مدت منصور اسانلو ومحروم کردن او از حقوق اولیه یک زندانی و اجرای حکم ناعادلانه  زندان ابراهیم مددی، بازداشت محسن حکیمی، علی نجاتی و ادامه بازداشت و عدم لغو حکم فرزاد کمانگر، و آزار و اذیت سایر فعالان کارگری که تلاش می کنند که تشکل های  مستقل کارگری ایجاد کنند، فقط برای ترساندن سایر کارگران از عواقب تشکل یابی است.”

——————————–

احضار، بازداشت و محاکمه کارگران و اعضای سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه

کارگران نیشکر هفت تپه در سال ۱۳۸۶ فشارهای بسیار سنگینی را پشت سر گذاشته بودند و از آغاز سال ۱۳۸۷ نیز تجمعات و اعتراضات آنها برای دریافت حقوق معوقه خود با حمله نیروهای انتظامی بویژه در خرداد ماه همراه بود.پس از اعتراضات مورخ ۲۰ مرداد ماه، کارگران هفت تپه که همچنان با بی توجهی مدیران در تامین خواسته های برحق خود روبرو شدند، تصمیم گرفتند تشکل مستقلی برای تحقق خواسته های خود ایجاد کنند. آنها سرانجام موفق شدند که در اول آبان ماه ۱۳۸۷ با حضور اکثریت مطلق کارگران بخش تولیدی و کشاورزی سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه را تشکیل بدهند. اما کارگرانی که در تلاش برای تشکیل سندیکا بودند همواره قبل از تشکیل سندیکا با احضار و تهدید مواجه می شدند. فریدون

نیکوفرد و بهروز نیکوفرد؛ دو تن از فعالان کارگری شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت تپه روز دوم مهر ماه ۱۳۸۷ به اداره اطلاعات شهرستان شوش احضار شدند. بهروز نیکوفرد در تاریخ ۲۷ شهریور ماه نیز از سوی اداره اطلاعات احضار شده بود و پس از چند ساعت بازجویی آزاد شد. گفته می شود که علت احضار و بازداشت موقتی این دو نفر بخاطر فعالیت های آنها برای تدارک مجمع عمومی تشکل مستقل کارگری در نیشکر هفت تپه بوده است.

بدنبال تشکیل سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، ۵ نفر از اعضای هئیت مدیره سندیکا؛ علی نجاتی؛ رئیس ، فریدون نیکوفرد؛ نائب رئیس، قربان علی پور؛ منشی، جلیل احمدی و محمد حیدری مهر و ابوالفضل عابدینی؛ خبرنگاری که اخبار کارگران نیشکر هفت تپه را منعکس می کرد برای روز ۳۰ آذرماه ۱۳۸۷ به دادگاه انقلاب دزفول فراخوانده شدند. این افراد قبلا بخاطر اعتراضات و اعتصابات کارگری در سال ۱۳۸۶ در چند نوبت به دادگاه فراخوانده شده بودند و با قرار وثیقه ده میلیون تومانی آزادند. دادگاه آنها در روز مقر از ساعت ۹ صبح تا ۱۱و نیم برگزار شد. وحید احمد فخرالدین بعنوان وکیل از کارگران دفاع کرد. این پنج نفر از اعضای هئیت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه مجددا در ۳۰ بهمن ماه و ۵ اسفند  توسط دادگاه انقلاب دزفول محاکمه شدند. این کارگران به اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه امنیت ملی از طریق تشکیل سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، سازماندهی و شرکت در اعتصابات کارگری و مصاحبه با رسانه ها متهم شدند. محمد اولیایی از موکلین خود دفاع کرده و فعالیتهای کارگری آن را طبق قوانین مشروع دانست.

اما بازداشت اعضای سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه همچنان ادامه یافت. در تاریخ ۴ اسفندماه ۱۳۸۷ رحیم بسحاق؛ عضو هئیت مدیره سندیکا که به دادگاه شهرستان شوش جهت پاسخ به شکایت فردی از حراست در مورد برگزاری انتخابات شورای اسلامی کار احضار شده بود، هنگام خروج از دادگاه، قاضی او را موظف کرد که جهت پاره ای از موارد از جمله ایجاد سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه و مخالفت او با ایجاد شورای اسلامی کار در شرکت، به اداره اطلاعات مراجعه کند. بسحاق به اداره اطلاعات شوش مراجعه و بازداشت شد. رحیم بسحاق در ۱۵ اسفند ماه با قرار کفالت آزاد شد.

در تاریخ ۱۰ اسفند ماه ،رضا رخشان از اعضای هئیت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه توسط اداره اطلاعات شهرستان شوش تلفنی احضار شد و پس از حضور در اداره اطلاعات بازداشت شد. همزمان منزل و وسایل شخصی او مورد تفتیش نیروهای امنیتی قرار گرفت و کامپیوتر، کتابها، سی دی ها و خودکارهایی با آرم سندیکای هفت تپه توسط نیروهای امنیتی  برده شدند. رضا رخشان در تاریخ ۱۵ اسفند ماه با قرار کفالت آزاد شد.

محمد حیدری مهر و قربان علیپور از اعضای هئیت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه در روز ۱۲ اسفند ماه توسط اداره اطلاعات شوش بازداشت شدند. و در ۱۵ اسفند ماه با قرار کفالت آزاد شدند.

در روز ۱۲ اسفند ماه نیروهای امنیتی به منزل ۴ عضو هئیت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه؛ علی نجاتی، جلیل احمدی، نجات دهلی و فریدون نیکوفر مراجعه و آنها را به اداره اطلاعات شهرستان شوش احضار کردند. جلیل احمدی، نجات دهلی و فریدون نیکوفر بازداشت شدند و در تاریخ ۱۵ اسفند ماه با قرار کفالت آزاد شدند.

علی نجاتی؛ رئیس هئیت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه در تاریخ ۱۸ اسفند ماه در منزل خود بازداشت شد. و به مکان نامعلومی برده شد. سرانجام در روز ۱۶ فروردین ماه همسر علی نجاتی موفق به دیدار چند دقیقه ای با ایشان در اداره اطلاعات اهواز شد.  نهایتا در روز ۲۵ فروردین ماه از زندان دزفول آزاد شد. نجاتی در چند روز اول بازداشت، در محل اطلاعات شوش زندانی بوده بعد به زندان دزفول منتقل و از آنجا به بازداشتگاه اداره اطلاعات اهواز برای بازجویی منتقل شده بود. علی نجاتی به همان اتهاماتی که بخاطر آنها دادگاهی شده بود، مجددا مورد بازجویی قرار گرفت. 

——————————–

بازداشت، صدور و اجرای احکام زندان اعضای سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

آزار و اذیت اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد که بدنبال اعتراضات گسترده در سال ۱۳۸۴، در سه سال گذشته تحت فشار اخراج، بازداشت و محاکمه بودند، در سال گذشته نیز ادامه یافت.

منصور اسانلو؛ رئیس هئیت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد که از تاریخ۱۹ دی ماه بازداشت شده و در زندان اوین محبوس بود، در تاریخ ۱۲ آبان ماه بدون هیچ توضیحی با ضرب و شتم به زندان رجایی شهر منتقل شد. منصور اسانلو که قرار بود در این تاریخ برای ادامه معالجات چشم و قلب به بیمارستان لبافی نژاد منتقل شود، از آن تاریخ از هر گونه امکانات پزشکی محروم شده و در شرایط بسیار نامناسب در حالیکه از ناحیه چشم، قلب و کمر رنج می برد در زندان رجایی شهر در بند زندانیان خطرناک محبوس است. 

منصور اسانلو در تاریخ اول دی ماه سال ۱۳۸۴ در جریان اعتراضات سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه بازداشت و به مدت ۸ ماه در وضعیت بسیار سخت و بدون محاکمه  و بصورت بازداشت موقت زندانی بود. در ۱۸ مرداد ماه ۱۳۸۵ با وثیقه آزاد شد و ۲۵ اسفند ماه ۱۳۸۵ در شعبه ۱۴ دادگاه انقلاب بصورت غیر علنی و به اتهام تبلیغ علیه نظام و اقدام علیه امنیت ملی به ۵ سال حبس محکوم شد. و در حالیکه در انتظار اعلام رای دادگاه تجدید نظر بود در تاریخ ۱۹ تیر ماه ۱۳۸۶ با ضرب و شتم در اتوبوس ربوده شد. و بعد از چند روز پیگیری، زندانی بودن ایشان در زندان اوین توسط مقامات قضایی تائید شد.

ابراهیم مددی؛ نائب رئیس سندیکای کارگران شرکت واحد در روز ۷ دی ماه ۱۳۸۷ که به جلسه هئیت حل اختلاف اداره کار شمال تهران رفته بود توسط دو نفر از ماموران پایگاه یکم پلیس امنیت بازداشت شد و روز بعد پس از انتقال به دادسرای انقلاب، قاضی اجرای احکام دستور اجرای حکم  ۴۲ ماه زندان که از سوی شعبه ۱۴ دادگاه انقلاب صادر شده بود داد، وابراهیم مددی به زندان اوین منتقل شد. ابراهیم مددی که از بیماریهای متعدد چشم و پروستات رنج می برد از دسترسی به امکانات پزشکی محروم است.

غلامرضا غلامحسینی، از اعضای سندیکای شرکت واحد که حکم بازگشت به کار دریافت کرده بود و مدیریت شرکت واحد مانع از برگشت به کار ایشان می شد، در تاریخ ۵ تیرماه ۱۳۸۷ در حالیکه در جلوی درب استادیوم آزادی، که در آن مراسم روز زن  از طرف شهرداری تهران و شرکت واحد اتوبوسرانی برگزار می شد،  در انتظار فرصت دیدار با کارفرمای خود بود تا برای بازگشت به کار با او صحبت کند، بازداشت شد و به زندان اوین مننتقل شد. غلامرضا غلامحسینی در جریان اعتراضات رانندگان شرکت واحد در بهمن ماه ۱۳۸۴ و اردیبهشت ماه ۱۳۸۵ بازداشت و از کار اخراج شده بود. اداره کار استان تهران رای بازگشت به کار غلامحسینی را صادر کرده بود اما شرکت واحد اتوبوسرانی با کارشکنی حراست از بازگشت به کار غلامحسینی جلوگیری می کرد.  در تاریخ ۲۶ شهریورماه  با تودیع وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانی غلامحسینی از زندان اوین شد.

علی اکبر پیرهادی؛ از اعضای هئیت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد در روز اول اسفند ماه ۱۳۸۷ در فلکه صادقیه تهران توسط ماموران کلانتری بازداشت و به کلانتری ۱۱۸ منتقل شد. علی اکبر پیر هادی را به پایگاه دوم پلیس امنیت تهران بردند و در بازداشت نگه داشتند. علی اکبر پیر هادی در روز سوم اسفند ماه به دادگاه برده شد اما قاضی حکم بازداشت او را برای دو روز دیگر تمدید کرد و به او اتهام اقدام علیه امنیت ملی تفهیم شد. پیر هادی در روز ۵ اسفند ماه با قرار کفالت آزاد شد.

مهدی فراهانی شاندیز؛ فعال اجتماعی و مدنی و از معلمان مدرسه غیر انتفاعی در تهران، در تاریخ ۱۸ خرداد ماه هنگامی که در پایانه خاوران اتوبوس های شرکت واحد برای آزادی منصور اسانلو مشغول جمع آوری امضا از مسافران بود، توسط عوامل حراست شرکت واحد بازداشت شد. پس از ۷۱ روز بازداشت، مهدی فراهانی را در دوم شهریور ماه ۱۳۸۷ به شعبه ۲ بازپرسی امنیت منتقل کردند و ایشان از خود علیه اتهام تبلیغ علیه نظام دفاع کرد. وثیقه هشتاد میلیون تومانی برای آزادی ایشان صادر شد اما فراهانی به این وثیقه اعتراض کرد و به علت عدم توانایی در تودیع وثیقه در زندان باقی ماند. و نهایتا در ۱۱ شهریور ماه ۱۳۸۷ با تودیع ۸۰ میلیون وثیقه از زندان اوین آزاد شد.

 حکم یک سال حبس تعلیقی صادره توسط شعبه ۱۴ دادگاه انقلاب برای داوود رضوی؛ عضو هئیت مدیره سندیکای شرکت واحد بخاطر اعتصاب در سال ۱۳۸۴ سندیکای شرکت واحد که منجر به بازداشت او نیز شده بود، توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدید نظر در تاریخ ۲۶ اسفند ماه ۱۳۹۶ تائید شد.

حکم حبس تعلیقی ۴ نفر از اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد؛ عطا باباخانی، سعید ترابیان، یعقوب سلیمی و علی زاده حسینی از سوی دادگاه انقلاب به ۶ تا ۱۴ ماه حبس تعلیقی  در آبان ماه ۱۳۸۷ صادر شد. اتهام این افراد تبلیغ علیه نظام و اقدام علیه امنیت ملی عنوان شده است.

دیوان عدالت اداری در مرداد ماه حکم اخراجی که توسط کمیته های انضباطی و هئیت های حل اختلاف ادارات کار تهران صادر شده بود برای ۹ نفر تائید کرد. این احکام اخراج بخاطر اعتصاب سندیکای شرکت واحد در زمستان ۸۴ صادر شده است. اسامی اعضای سندیکا که احکام اخراج آنها تائید شده است عبارتند از: عطا باباخانی، علی تاخیری، سعید ترابیان،علی اکبر پیر هادی، منصور حیات غیبی،علی شکاری،رضا فاضلی، سید رضا نعمتی پور، وهاب محمدی. در حالیکه حکم اخراج نعمت الله امیرخانی توسط دیوان عدالت اداری نقض شده است.

——————————–

احضار، بازداشت و زندانی کردن اعضای هئیت مدیره اتحادیه آزاد کارگران 

اتحادیه کارگران بیکار و اخراجی که در پی تشکیل مجمع عمومی خود به اتحادیه آزاد کارگران ایران تغییر نام داد، از جمله تشکل های کارگری است که در سال گذشته اعضای آن با احضار، بازداشت، و محاکمه و زندان مواجه بودند.

طیب ملایی؛عضو هئیت مدیره و سخنگوی اتحادیه آزاد کارگران ایران در روز ۱۸ آبان ماه ۱۳۸۷ در کلانتری ۱۲ سنندج بازداشت شد و به حفاظت اطلاعات نیروهای انتظامی منتقل شد. نیروهای امنیتی در روز ۸ آبان ماه به منزل طیب ملایی رفته و در غیاب او منزل را تفتیش و وسایل شخصی ایشان از جمله کامپیوتر و کتاب های او را با خود بردند. طیب ملایی در روز ۱۸ آبان ماه برای بازپس گرفتن وسایل خود به کلانتری ۱۲ سنندج مراجعه کرده بود که همانجا بازداشت شد. طیب ملایی در روز ۱۹ آبان ماه پس از دادگاهی شدن با قرار کفالت آزاد شد.  

در روز ۲۱ آبان ماه بار دیگر ماموران انتظامی کلانتری ۱۵ سنندج با سلاح و تجهیزات و بدون حکم قضایی وارد منزل طیب ملایی شدندو برادر او را با دستبند بردند. و اعلام کردند که تا معرفی طیب، برادرش آزاد نخواهد شد. روز ۲۲ آبان ماه، طیب به کلانتری مراجعه و همانجا بازداشت شد. و به مدت دو هفته در زندان مرکزی در بازداشت بود و روز هفتم آذرماه به اداره اطلاعات شهر سنندج منتقل شد. طیب را بعد از ۴ روز در تاریخ ۱۱ آذر ماه مجددا به زندان مرکزی سنندج منتقل کردند. و در تاریخ ۱۷ آذرماه خانواده طیب موفق به ملاقات با او در زندان شدند. قاضی پرونده از اعلام اتهامات طیب سر باز زد. و بلاخره طیب روز ۲۵ آذر ماه ۱۳۸۷ با قرار وثیقه ده میلیون تومانی آزاد شد. اتهام طیب کمک به برگزاری مجمع عمومی دوم اتحادیه آزاد کارگران و همکاری با گروه های مخالف حکومت بوده است.

طیب ملایی از جمله ۱۳ کارگری است که در روز اول ماه می سال ۱۳۸۶ در سنندج بازداشت شد و به ۹۱ روز زندان و ۱۰ ضربه شلاق محکوم شد. این حکم با اعتراض اتحادیه آزاد کارگران و سایر سازمانهای کارگری و حقوق بشری در جریان سفر رئیس قوه قضائیه به سنندج لغو شد.

طه آزادی؛عضو علی البدل هئیت مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران در جریان برگزاری مراسم روز جهانی کارگر درسال ۱۳۸۷ در شهر عسلویه، که برای آزادی جوانمیر مرادی که در حین پیوستن به جمع برای بزرگداشت مراسم روز اول ماه می، بازداشت شده بود، به پاسگاه عسلویه رفته بود، در همانجا بازداشت شد و به اداره اطلاعات بوشهر منتقل شد. طه آزادی و جوانمیر مرادی، ۴۷ روز در بازداشت بودند و با وثیقه ده میلیون تومانی آزاد شد. طه آزادی در سی آبان ماه ۱۳۸۷ به دادگاه انقلاب کنگان احضار شد و به دلیل گرفتاری های مالی نتوانست در دادگاه حاضر شود و بار دوم در ۲۳ بهمن ماه به دادگاه انقلاب کنگان به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام احضار شد. و دادگاه او به مدت ۱۵ دقیقه در روز ۲۷ بهمن ماه در شعبه دوم دادگاه انقلاب کنگان برگزار شد و طه آزادی با دفاع از حق مسلم کارگران در برگزاری اول ماه می آن را مصداق اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام ندانست. و با اشاره به عکس های موجود از پلاکاردهای مراسم اول ماه می تاکید کرد که ما خواهان زندگی بهتر هستیم و این حق ما کارگران است.

——————————–

احضار، بازداشت و زندانی کردن اعضای کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

اعضای کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری نیز در سال گذشته مورد آزار و اذیت، احضار، بازداشت و محاکمه قرار گرفتند.

محسن حکیمی؛ عضو کمیته همآهنگی برای کمک به تشکل های کارگری و مسئول وب سایت این کمیته، و عضو کانون نویسندگان ایران، در روز دوم دی ماه ۱۳۸۷ که به دیدار خانواده بیژن امیری؛ کارگر کارخانه پارس خودرو که در محل کار خود بازداشت شده بود، رفته بود، توسط ماموران امنیتی که برای بازرسی خانه بیژن امیری به آنجا رفته بودند، بازداشت شد. حکیمی در تاریخ ۱۴ دی ماه از بازداشتگاه انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین به داخل بند منتقل شد. محسن حکیمی بیش از ۲۰ بار مورد بازجویی و بازپرسی قرار گرفت.موارد اصلی بازجویی محسن حکیمی وابستگی به احزاب، تکثیر و پخش اعلامیه و جزوه علیه جمهوری اسلامی و عضویت در کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری بود. که محسن حکیمی همه موارد را غیر از عضویت در کمیته همآهنگی تکذیب کرد و اعلام کرد که مسئولیت وب سایت کمیته نیز با ایشان است. برای حکیمی وثیقه ۱۰۰ میلیون توماانی تعیین کردند و محسن حکیمی در ۳۰ بهمن ماه ۱۳۸۷ با وثیقه از زندان آزاد شد.

محسن حکیمی طبق احضاریه مورخ ۱۱ فروردین ۱۳۸۸ از سوی شعبه دو بازپرسی ویژه امنیت مستقر در دادسرا و دادگاه انقلاب اسلامی بصورت تلفنی برای حضور در دادگاه و دفاع از خود در روز ۱۶ فروردین فراخوانده شد. در روز ۱۶ فروردین محسن حکیمی علاوه بر اتهامات قبلی مبنی بر “فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی ” اتهام جدید “اجتماع و تبانی به قصد بر هم زدن امنیت کشور” را نیز به وی تفهیم کردند.

بیژن امیری؛ کارگر کارخانه ایران خودرو در روز دوم دی ماه ۱۳۸۷ در محل کار خود توسط حراست کارخانه به دنبال یک درگیری بازداشت و تحویل نیروهای امنیتی شد. و در روز ۹ بهمن ماه ۱۳۸۷ پس از سپری کردن ۴۰ روز در سلول انفرادی بند ۲۰۹  زندان اوین، با وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانی آزاد شد.

بهزاد سهرابی؛ از فعالان کارگری و عضو کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری در روز ۱۲ بهمن ماه در ساعت ۹و نیم صبح در حالیکه ۵ نفر از ماموران امنیتی به منزل او رفته و پس از تفتیش منزل، بهزاد سهرابی را به همراه وسایل شخصی او از جمله کامپیوتر با خود بردند. بهزاد سهرابی در روز ۱۳ بهمن ماه به دادگاه منتقل شد و اتهام شرکت در تجمع غیر قانونی کارگری و شرکت در محافل کارگری به او تفهیم شد. بهزاد سهرابی در روز ۱۳ بهمن آزاد شد و قرار شد که خود را در روز ۱۴ بهمن ماه به دادگستری شعبه ۴ سنندج معرفی کند.

سلام قادری و خالد اسدی از فعالین کارگری و عضو کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری  در روز ۱۹ بهمن ماه سال ۱۳۸۷، توسط ماموران امنیتی در منزل خود در مریوان بازداشت شدند. در روز ۱۶ فروردین ماه سلام قادری و خالد اسدی به دادگاه منتقل شدند و برای اتهاماتی همچون داشتن ماهواره محاکمه شده و دوباره به زندان برگردانده شدند.

آزاد حسینی نیز یکی دیگر از فعالان کارگری در مریوان در همین روز ۱۹ بهمن ماه بازداشت شد.  آزاد حسینی در تاریخ ۱۵ اسفند ماه با وثیقه ۲۰ میلیون تومانی آزاد شد.

افشین شمس قهفرخی؛ از فعالان کارگری و از اعضای کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری و عضو انجمن کاریکاتوریست های ایران، در تاریخ ۱۳ تیرماه ۱۳۸۷ به خاطر فعالیتهای کارگری در محل کارش در شهرستان الیگودرزدستگیر شد و به اصفهان منتقل و در زندان دستگرد اصفهان زندانی شد. در تاریخ ۱۸ شهریور ۱۳۸۷ دادگاه بدوی او تشکیل شد. و دادگاه دوم در ۳۰ مهرماه در شهر اصفهان بود که حکم یکسال زندان در تاریخ ۱۱ آبان ماه به او ابلاغ شد.  و در تاریخ ۲۶ بهمن ماه ۱۳۸۷ بطور مشروط از زندان آزاد شد.

نه به ز (پدرام) نصراللهی ؛ فعال کارگری و عضو کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری در روز ۴ دی ماه ۱۳۸۷ توسط نیروهای امنیتی و لباس شخصی که به خانه او هجوم برده بودند دستگیر شد. ماموران خانه او را تفتیش کردند و کامپیوتر و وسایل شخصی او را با خود بردند. او را به مدت ۴ روز در قرنطینه زندان مرکزی سنندج در بازداشت داشتند و در روز ۸ دی ماه شعبه ۴ دادگاه انقلاب سنندج قرار بازداشت یک ماه برای او صادر کرد و پدرام به اداره اطلاعات سنندج منتقل شد.در تاریخ ۲۶ بهمن ماه برای آقای نصراللهی از طرف دادگاه شهرستان سنندج بیست میلیون تومان وثیقه صادر شد. اما قاضی از پذیرش تودیع وثیقه خودداری کرد. شعبه یک دادگستری سنندج در تاریخ ۱۵ اسفند ماه پدرام نصراللهی را دادگاهی کرد. بنظر می رسد که اتهاماتی مربوط به ارتباط با احزاب برای ایشان تفهیم شده اما ایشان ارتباط با کمیته همآهنگی و شورای زنان را پذیرفت اما هر گونه ارتباط با احزاب را بی اساس خواند و منکر شد. در روز ۱۷ فروردین ماه ۱۳۸۷، آقای نصراللهی با قرار وثیقه ۲۰ میلیون تومانی از زندان مرکزی سنندج آزاد شد.

کورش بخشنده؛ از فعالان کارگری و عضو کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری در روز ۱۹ اسفند ماه در خیابان شهدای سنندج بازداشت شد. و در روز ۲۰ اسفند ماه دادگستری سنندج با تفهیم اتهام شرکت در مراسم روز زن  برای او قرار بازداشت صادر کرد. روز ۲۱ اسفند ماه با وثیقه ۳۰ میلیون تومانی آزاد شد.

امید (اقبال)  شجاعی؛ از فعالان کارگری و عضو کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، در روز ۲۲ اسفند ماه ۱۳۸۷ پس از مراجعه به اداره اطلاعات شهرستان سقز بازداشت شد. نیروهای امنیتی به منزل او مراجعه و پس از تفتیش کامپیوتر و وسایل شخصی او را با خود بردند.و در روز ۲۸ اسفند ماه با وثیقه ۳۰ میلیون تومانی آزاد شد.

حامد فیروزنیا؛ از اعضای کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، در روز ۲۳ اسفند ماه به اداره اطلاعات سقز احضار شد و در روز ۲۴ اسفندماه پس از حضور در اداره اطلاعات بازداشت شد.روز ۲۴ اسفند آزاد شد.

فایق صابری؛ از فعالان کارگری و عضو کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری در روز ۲۴ اسفند ماه به اداره اطلاعات شهرستان سقز احضار و بازداشت شد.روز ۲۴ اسفند آزاد شد.

بختیار رحیمی؛ از فعالان کارگری و عضو کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری بخاطر سازماندهی اول ماه می در سال ۱۳۸۶ در مریوان بازداشت شد، بعداز دو هفته به زندان اوین منتقل شد. بختیار رحیمی به مدت ۱۱ ماه در زندان اوین بود ودر تاریخ ۲۰ خرداد ماه ۱۳۸۷ با وثیقه  یک صد میلیون تومانی آزاد شد. دادگاه بختیار رحیمی در روز ۱۰ دی ماه ۱۳۸۷ در مریوان برگزار شد.

جمال کریم زاده؛ از اعضای کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری در تاریخ ۱۷ فروردین ماه به اداره اطلاعات شهرستان سقز احضار شد.

——————————–

احضار، بازداشت و محاکمه سایر فعالان کارگری و خبرنگاران

سایر فعالان کارگری که برای آگاهی سازی کارگران از حقوق خود و تشکل یابی آنها فعالیت می کنند و همچنین خبرنگارانی که به پوشش مسائل خبری کارگران اقدام می کردند، از احضار، بازداشت و محاکمه توسط مقامات ایرانی در سال گذشته در امان نبودند.

محمود صالحی، محمد عبدی پور و جلال حسینی از فعالان شناخته شده کارگری که سالهای طولانی بخاطر تلاش برای تشکل یابی کارگران مورد آزار و محاکمه بوده و زندان های طویل مدت همراه با شکنجه را پشت سر گذاشته اند، در تاریخ ۱۸ اسفند ماه  ۱۳۸۷ به اداره اطلاعات سقز احضار شدند. علت احضار آنها برای گرامیداشت روز جهانی زن بود. در این احضار این فعالان کارگری برای شرکت در مراسم روز جهانی زن تهدید شدند.

برهان سعیدی؛ از فعالان کارگری در سنندج  است که در تاریخ ۲۵ دی ماه ۱۳۸۷ بازداشت شد و به زندان سنندج منتقل شد. در روز ۲۶ دی ماه برای او قرار بازداشت دو روزه صادر کردند. در روز ۲۸ دی ماه، دادیاری شعبه ۴ دادگاه انقلاب سنندج قرار بازداشت را برای مدت یک ماه تمدید کرد. در تاریخ ۲۷ بهمن ماه برای ایشان وثیقه ۵ میلیون تومانی صادر شد که قاضی وثیقه ارائه شده را نپذیرفت. مجددا قرار شد که تاریخ ۳۰ فروردین ماه ۱۳۸۸ به دادگاه منتقل شود که قاضی از حضور در دادگاه خودداری کرد و جلسه دادگاه به تاریخ دیگری منتقل شد.

محمد جراحی؛ عضو کمیته پیگیری تشکل های آزاد کارگری در اوایل تیرماه ۱۳۸۷ بدنبال احضار تلفنی از سوی اجرای احکام دادگاه انقلاب تبریز به این محل مراجعه می کند، بازداشت می شود. محمد جراحی در سال ۱۳۸۶ به دلیل فعالیت های صنفی بازداشت و پس از چهار روز با وثیقه ده میلیون تومانی آزاد شده بود. محمد جراحی در عسلویه شاغل بود. و مادر او در روز ۳۰ خرداد سال ۱۳۸۷ از سوی اجرای احکام تبریز تلفنی مبنی بر احضار محمد جراحی دریافت می کند و وقتی که محمد جراحی به اجرای احکام مراجعه می کند همانجا او را بازداشت می کنند و معلوم می شود که دادگاه انقلاب شعبه ۱۱ در شهر تبریز محاکمه غیابی انجام داده و بدون هیچ گونه حق دفاعی، او را به ۴ ماه زندان قطعی محکوم کرده. دادگاه تجدید نظر حکم او را لغو کرد و وی در ۱۸ تیرماه از زندان آزاد شد.

صالح بهرامی؛ از فعالان کارگری شهر دیواندره در روز ۱۰ دی ماه ۱۳۸۷ در خیابان بازداشت شد. صالح بهرامی هفته قبل از بازداشت خود از طرف اداره اطلاعات شهر دیواندره احضار شده بود و در طول هفته نیز توسط افراد ناشناسی که با او تماس تلفنی می گرفتند از او خواسته شده بود که از آگاهسازی در میان کارگران دست بردارد.

محمد صالح کیاماری؛ عضو هئیت بازگشایی سندیکای کارگران نقاش در تاریخ ۱۳ شهریورماه ۱۳۸۷ بازداشت و به کلانتری منتقل شد. 

خالد فرج زاده؛ از فعالین کارگری شهر سقز در تاریخ ۱۸ فروردین ماه سال ۱۳۸۸ به اداره اطلاعات شهرستان سقز در استان کردستان احضار شد و به مدت ۴ ساعت بازجویی شد. مجددا ایشان در تاریخ ۲۶ فروردین ماه احضار و سه ساعت مورد بازجویی قرار گرفت و نهایتا تهدید شد که اگر در مراسم روز جهانی کارگر شرکت کند به دادگاه معرفی شده و علیه او اعلام جرم خواهد شد.

مهرداد امین وزیری؛ عضو کمیته دفاع از محمود صالحی و روزنامه نگار که به بهانه گرفتن عکس از محمود صالحی در بیمارستان توحید سنندج در تاریخ اول بهمن ماه ۱۳۸۶ بازداشت و با قرار وثیقه ۲۰ میلیون تومانی آزاد شده بود، در مرداد ماه ۱۳۸۷ درچند مرحله توسط دادگستری سنندج  دادگاهی شد و نهایتا به سه میلیون ریال جریمه نقدی و ضبط گوشی موبایل محکوم شد.

اسماعیل جعفری؛ روزنامه نگار، عکاس و وب لاگ نویس بخاطر پوشش خبری اعتصاب کارگران شرکت کشتی سازی “ایران صدرا” در مقابل استانداری بوشهر که در روز ۱۹ فروردین ۱۳۸۷ بازداشت شده بود، توسط دادگاه انقلاب بوشهر به اتهام “تبلیغ علیه نظام” به ۵ ماه زندان تعزیری محکوم شد. اسماعیل جعفری پس از چند هفته بازداشت در اوایل اردیبهشت ماه با قرار وثیقه ۲۰ میلیون تومانی آزاد شده بود.

ابوالفضل عابدینی نصر؛ روزنامه نگاری که اخبار مربوط به کارگران نیشکر هفت تپه را در سال ۱۳۸۶ و ۱۳۸۷ منتشر می کرد، بارها در سال ۱۳۸۶ بازداشت شد. ابوالفضل عابدینی به همراه ۵ نفر از کارگران هفت تپه و اعضای هئیت مدیره در سال ۱۳۸۷  محاکمه شد.

——————————–

منع فعالیت کانون های صنفی و شورای همآهنگی معلمان، بازداشت ها، احضارها و احکام صادره

معلمان عضو کانون های صنفی معلمان و اعضای شورای همآهنگی کانون های صنفی که مرکب از ۴۲ تشکل صنفی معلمان است، بخاطر اعتراضات بهمن ماه و اسفند ماه سال ۱۳۸۵ واردیبهشت ماه ۱۳۸۶، همچنان در سال ۱۳۸۷ مورد احضار و محاکمه قرار گرفتند. حدود ۲۰۰ پرونده قضایی و بیش از ۲۰۰۰ پرونده تخلف اداری در ادارات آموزش و پرورش برای فعالان کانون های صنفی معلمان تشکیل شد. به گفته آقای باغانی؛ دبیر کل کانون صنفی معلمان ایران – تهران، تاکنون بیش از ۳۰۰ حکم انفصال، تبعید، اخراج، بازنشستگی اجباری، کسری حقوق و تنزل گروه برای معلمان فعال صنفی صادر شده است. صدور این احکام تخلفات اداری واحکام قضایی زندان برای معلمان فعال در کانون های صنفی در سال ۱۳۸۷ نیز ادامه یافت.  تشکل های صنفی معلمان در اردیبهشت ماه ۱۳۸۶ از سوی وزارت کشور غیر قانونی اعلام شد و کانون های صنفی برای ادامه فعالیت های خود و تشکیل جلسات با مشکلات عدیده ای مواجه بودند و بارها جلسات آنها با هجوم نیروهای امنیتی به خشونت و تشنج کشیده شد و تعدادی از معلمان بازداشت شدند.

نشست دور روزه شورای همآهنگی در روزهای ۲۰ و۲۱ تیرماه در منزل یکی از معلمان در رشت، اولین نشست کانون های صنفی معلمان بود که در سال ۱۳۸۷ با حمله نیروهای انتظامی روبروشد. در نیمه های روز اول برگزاری مراسم، نیروهای انتظامی به منزل آقای بهارستانی حمله کرده و با خشونت تمام معلمان را تهدید کردند که خانه را ترک کنند و به شهرهای خود بازگردند. 

در روزسه شنبه ۲۶ شهریور ماه ۱۳۸۷ که کانون های صنفی معلمان برای تشکیل جلسه شورای همآهنگی در تهران  برای برنامه ریزی برای بزرگداشت روز جهانی معلم در ۵ اکتبر، در ایستگاه متروی دانشگاه علم و صنعت قرار دیدار داشتند، توسط نیروهای انتظامی هفت حوض و نیروهای امنیتی لباس شخصی دستگیر شدند. نیروهای انتظامی به کمک بسیج در پله های خروجی مترو دانشگاه علم و صنعت در انتظار معلمان بودند و به محض خروج معلم ها آنها را درگروه های دو نفره و چند نفره دستگیر و به پاسگاه های از پیش تعیین شده در منطقه بردند. برخی از معلمان با ضرب و شتم نیروهای امنیتی بازداشت شدند؛ از جمله پیمان نودینیان از اعضای کانون صنفی معلمان کردستان. در مجموع ۳۷ معلم از کانون های صنفی معلمان سراسر کشور که به تهران آمده بودند، در ایستگاه مترو بازداشت شدند. موبایل های آنها مصادره شد . اتهام آنها تجمع غیر قانونی اعلام شده بود. در حالیکه از نظر معلمان اول اینکه اساسا تجمعی شکل نگرفته بود و دوم اینکه این نشست قرار بود در منزل شخصی برگزار شود. نکته سوم این بود که اساسا طبق قانون اساسی تجمع غیر مسلحانه آزاد است. معلم ها پس از بازجویی و انگشت نگاری ازساعت ۹و نیم شب روز ۱۶ شهریور ماه تا ساعت۱۱ صبح روز ۱۷ شهریور ماه آزاد شدند. موبایل ها آنها پس از دو ماه به نمایندگان کانون صنفی معلمان ایران تحویل داده شد. 

معلمان بازداشت شده عبارت بودند از: گودرز شفیعیان از ممسنی استان فارس، محمد قهرمان از ابهر، اسماعیل عبدی از اسلامشهر، توفیق مرتضی پور از تبریز، محمد حسن داوودی از میاندوآب، مهدی نیک نژاد از تهران، محمد تقی بلاحی از تهران، محمد دهقان آزاد از کرج، احمد سوری از تهران، علی صفر منتجبی از تهران، علی اکبر باغانی از تهران، مسعود زینال زاده از تهران، محمود بهشتی لنگرودی از تهران، نادر قدیمی از همدان، فروزان از همدان، پیمان نودینیان از سسندج کردستان، رضا همتی از سنندج کردستان، اسماعیل ریحانی از سقز کردستان، علی نظری از ساری، مجتبی ابطحی از خمینی شهر، ستار زارع از خمینی شهر، نورالله برخوردار از خمینی شهر، ایرج جوادی از تهران، بهنام اسلامی از ابهر، عباس معارفی از تهران، مهدی بلهری از تهران، حامی حمیدی از تهران، هاشم سماجت از شیراز، مصطفی سپهر نیا از کاشان، بهارستانی از رشت، رمضانی از قلعه حسن خان در تهران، یوسف رفاهیت از همدان، علی حبیبی از دماوند، محمدعلی شاهدی از یزد. 

در روز ۱۴ مهرماه ۱۳۸۷ که روز جهانی معلمان است، کانون صنفی معلمان طی اطلاعیه ای ازمعلمان خواست که در مقابل وزارت آموزش و پرورش تجمع کنند و ضمن بزرگداشت این روز شیرینی و گل درمیان عابران توزیع کنند. کانون صنفی معلمان قبل از برگزاری مطلع شد که برای این تجمع مجوزی صادر نشده است و بسرعت برنامه تجمع لغو شد. با این وجود زمانی که آقای میر اکبر رئیس زاده؛ از اعضای هئیت مدیره تهران در خیابان سپهبد قره نی در انتظار دوست خود بود، توسط نیروهای لباس شخصی بازداشت شد و به دفتر حراست وزارت آموزش وپرورش منتقل گردید. از ساعت ۳ تا ۷ بعد ازظهر آقای میر اکبر رئیس زاده مورد بازجویی قرار گفت. اسناد داخل کیف ایشان از جمله ۱۲۰ نسخه از جزوه منتشره توسط کانون صنفی معلمان  ایران به مناسبت روز جهانی معلم ضبط شد. کارت ملی ایشان نیز از ایشان گرفته شد. همزمان با بازداشت موقت میر اکبر، سه معلم دیگر به نام های ایمان زاده، ماشینی و محمد میر قاضی به این طریق مورد بازداشت موقت و بازجویی قرار گرفتند. در تاریخ  ۱۶ مهرماه ۱۳۸۷، از طرف پلیس امنیت فردی به نام آقای کریم زاده از طرف آقای خرسندی به آقای میر اکبر رئیس زاده تلفن می کند و ایشان را مورد توهین و تهدید قرار می دهد. در مقابل پاسخ آقای میر اکبر رئیس زاده که درخواست تلفنی برای حضور در پلیس امنیت غیر قانونی است، آقای کریم زاده ایشان را تهدید کرد که چنانچه از رفتن به پلیس امنیت خودداری نماید، او را در شب تاریک داخل گونی انداخته و با خود خواهند برد.

کانون صنفی معلمان ایران – تهران، در اعتراض به تاخیر در اجرای قانون نظام همآهنگ پرداخت و خدمات کشوری، فراخوانی برای تجمع در مقابل ساختمان شورای اسلامی برای روز ۱۱ دیماه ۱۳۸۷ داد. طبق گزارش های رسیده از شب قبل از تجمع، بیش از ۵۰۰۰ نیروی انتظامی و امنیتی در تمام ورودی های منتهی به ساختمان مجلس مستقر شدند. کانون صنفی معلمان ایران، در ساعات پایانی شب روز ۱۰ دی ماه تجمع را لغو کرد. تعدادی از همکاران که برای دیدار با نمایندگان مجلس، تلاش کردند که خود را به مقابل مجلس برسانند. تعداد نیروهای انتظامی بقدری زیاد بود که همه افراد تک تک مورد بازرسی قرار می گرفتند و در صورت معلم بودن بازداشت می شدند. به این ترتیب ۱۱ معلم و عضو کانون صنفی معلمان بازداشت شدند: باغانی، میر اکبر رئیس زاده، دهقان، اسماعیل عبدی، بداقی، داودی، اسدی، قنبری، رحمتی، اباذری و قریشیان. این افراد به کلانتری بهارستان تحویل داده شدند. و پس از بازجویی به دادگاه انقلاب شریعتی اعزام و پس از تشکیل پرونده و صحبت های قاضی پرونده؛ متین راسخ، به الزام به تعهد کتبی در پلیس امنیت، سرانجام ساعت ۵ بعدازظهر همه آزاد شدند. 

فرزاد کمانگر؛ معلمی که به مدت ۱۲ سال در روستاهای کامیاران مشغول به تدریس بود و قبل از بازداشت، عضو فعال و مسئول روابط عمومی کانون صنفی معلمان کردستان بود و از روزنامه نگاران و فعالان حقوق بشر بشمار می رفت. فرزاد کمانگر در مرداد ماه ۱۳۸۵ در سفری به تهران، همراه با دو نفر از همسفران خود بازداشت و مورد بازجویی قرار می گیرد. علیرغم اینکه اولین بازجویی از فرزاد کمانگر منجر به دستور آزادی می شود، اما بلافاصله دستوربازداشت موقت او صادر می گردد. و به همراه دو نفر دیگر به اتهام محاربه در همکاری با حزب پ ک ک ترکیه در دادگاه به مدت کمتر از ۷ دقیقه برگزار و نهایتا در ۶ اسفندماه ۱۳۸۶، فرزاد توسط شعبه ۳۰ دادگاه انقلاب تهران به اعدام محکوم شد. حکم اعدام فرزاد توسط دیوان عالی در تاریخ ۲۱ تیرماه ۱۳۸۷ تائید شد. فرزاد کمانگر علیرغم اینکه توطئه امنیتی در پرونده او آشکار شده است، اما همچنان در وضعیت نامناسبی در زندان اوین در بازداشت است و پرونده او مسیر بازنگری قضایی  بر مبنای اعمال ماده ۱۸ را طی نکرده است. به همین دلیل فرزاد کمانگر همچنان در معرض خطر اعدام قرار داد. در آذر ماه سال ۱۳۸۷، با انتقال فرزاد کمانگر به بند اعدامیان زندان اوین  هشدار احتمال اعدام فرزاد در تاریخ ۶ آذرماه ، در یک هفته همه کانون های صنفی معلمان، فدراسیون جهانی اتحادیه های معلمان و همه سازمانهای مدافع حقوق بشر و اتحادیه های کارگری را در آماده باش نگه داشت. سرانجام با انتقال فرزاد به بند عمومی زندان اوین هر چند این نگرانی تا حدودی رفع شد اما همچنان فرزاد کمانگر در خطر اعدام است. 

حمایت های معلمان و همکاران،  دانش آموزان، مردم محلی و نمایندگان محلی شوراها،  کانون های صنفی معلمان و شورای همآهنگی معلمان درایران و حمایت بین الملل آموزش (ایی آی) و همه سازمانهای وابسته به آن از فرزاد کمانگر، که تاکنون بیش از ۶۵۳۰ پیام توسط معلمان از سراسر جهان  برای لغو حکم اعدام فرزاد به ایران فرستاده شده است، فرزاد کمانگر را بعنوان یک فعال صنفی ای مطرح کرد که برای به سکوت کشاندن سایر فعالان صنفی او را محاکمه و به اعدام محکوم کرده اند.

فرزاد کمانگر که در طول بازداشت های خود مورد شکنجه های شدید قرار گرفته بود و مرتب به زندان های مختلف در کرمانشاه، کردستان و تهران منتقل می شد، با ارسال یادداشت های انسان دوستانه اش بعنوان یک معلم، سرانجام همه اقشار جامعه را برای دفاع از خود بسیج کرد. اما حرکت معلمان در حمایت از فرزاد کمانگر در سال ۱۳۸۷ که بصورت بیانیه های حمایتی کانون های صنفی معلمان منتشر می شد منجر به احضار، بازداشت، بازجویی و آزار و اذیت معلمان و فعالان کانون های صنفی شد. 

حسن قربانی ، احمد قربانی و کاوه رستمی؛ معلمان کامیارانی که در تاریخ ۲ مرداد ۱۳۸۷ توسط اداره اطلاعات کامیاران دستگیر شده و به اطلاعات سنندج منتقل شدند. این افراد از جلسه کمیته توقف حکم اعدام فرزاد کمانگر که به دعوت کانون صنفی معلمان تهران و با حضور نماینده کانون مدافعان حقوق بشر، وکیل فرزاد و خانواده فرزاد کمانگر در اول مرداد ماه تشکیل شده بود بر می گشتند.حسن قربانی و کاوه رستمی در تاریخ ۲۴ مرداد ماه ۱۳۸۷ هر یک با وثیقه ۲۲ میلیون تومان آزاد شدند.

پیمان نودینیان، حیدر زمان، رامین زندنیا و علی قریشی از انجمن صنفی معلمان کردستان در روز ۲۴ تیرماه ۱۳۸۷ به اداره اطلاعات سنندج احضار شده و برای ناعادلانه خواندن حکم اعدام فرزاد کمانگر در بیانیه ۲۵ اردیبهشت خود مورد پرسش قرار گرفتند.همچنین آقایان بهاء الدین ملکی و رامین زندنیا در تاریخ ۱۳ شهریور ماه در دادسرای سنندج مورد بازجویی قرار گرفتند. آقای زندنیا در تاریخ ۲۰ شهریور ماه در دادگاه اداری آموزش و پرورش استان کردستان محاکمه و از کار برکنار شد. به گزارش مستندات موجود در استان، آقای زندنیا از معلمان نمونه استان است که در پایه پنجم دبستان تدریس می کند و هر ساله بیشترین میزان قبولی را داشته است. از آقای زندنیا خواسته اند که تعهد بدهد که از فعالیت صنفی دست خواهد شد تا بتواند به کار برگردد. پیمان نودینیان با ۱۶ سال سابقه تحصیل بخاطر شرکت در تجمعات اردیبهشت ماه ۱۳۸۶، توسط هئیت تخلفات به ۵ سال تبعید در استان کهگیلویه و بویر احمد محکوم شد که این حکم به ۲ سال تبعید در استان زنجان توسط تجدید نظر تبدیل شد و هم اکنون در دورافتاده ترین روستای منطقه طارم مشغول دوران خدمت در تبعید خود را می گذراند. همچنین بخاطر فعالیت های صنفی به ۲ ماه انفصال از خدمت در سال ۱۳۸۶ محکوم شده بود که در آبان ماه همان سال این حکم اجرا شد.

بیشترین احکام اداری و قضایی علیه فعالان کانون های صنفی معلمان در سال ۱۳۸۶ صادر و اجرا شد اما این روند در سال ۱۳۸۷ هم همچنان ادامه داشت بویژه از معلمانی که همچنان در سال ۱۳۸۷ فعالانه خواستار پیگری حقوق معلمان از طریق تشکل های مستقل صنفی شان بودند.

مسعود کردپور، ۳۷ ساله، روزنامه نگار، فعال حقوق بشر، معلم و عضو کانون صنفی معلمان کردستان که بخاطر تجمع های سال ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ به شهرستان تکاب در استان آذربایجان غربی تبعید شده بود، در ۱۷مرداد ماه توسط ماموران امنیتی و در منزل مسکونی اش در شهر بوکان بازداشت و به زندان بوکان منتقل شد. مسعود کردپور که موسس بنیاد دموکراسی و حقوق بشر کردستان است، در ۱۷ شهریور ماه از سوی دادگاه انقلاب اسلامی مهاباد به “تبلیغ علیه نظام از طریق مصاحبه و گفت و گو با رسانه های بیگانه” متهم شد. و در روز ۲۴ مهرماه ۱۳۸۷ مسعود کردپور از طر یق مسئولان زندان مطع شد که به یک سال زندان محکوم شده است. 

یوسف مصطفی لو؛ از معلمان مدارس ناحیه یک شهرستان ری استان تهران، در ۵ تیرماه ۱۳۸۷ بخاطر شرکت در تحصن اعلام شده از طرف کانون صنفی معلمان در بهمن ماه ۱۳۸۵ و اردیبهشت ماه ۱۳۸۶ و قرائت بیانیه کانون صنفی معلمان در مدارس این ناحیه، از طرف هئیت تجدید نظر رسیدگی به تخلفات اداری شبعه یک آموزش و پرورش به سه ماه انفصال از خدمت بطور قطعی محکوم شد.

گودرز شفیعیان؛ معلمی با ۲۴ سال سابقه از شهرستان ممسنی استان فارس در مردادماه ۱۳۸۷ بخاطر حضور در جمع نمایندگان مجلس در ۶ آذر ماه به همراه تشکل های صنفی معلمان سراسر کشور بدون همآهنگی با اداره آموزش و پرورش و نوشتن مقاله طبق مواد ۱۸ و ۱۹ قانون رسیدگی به تخلفات اداری به دو ماه انفصال از خدمت محکوم شد. گودرز شفیعیان از جمله معلمان بازداشت شده در روز ۱۶ شهریور به مدت ۲۴ ساعت در تهران بود. پس از بازگشت از تهران، ایشان در روز ۱۴ مهر ماه مصادف با روز جهانی معلم به هئیت تخلفات اداره آموزش و پرورش استان فارس احضار شد.

رضا عبدی سنبل آبادی؛ معلم منطقه ی نازی آباد تهران که در تجمع ۱۹ اردیبهشت ماه ۱۳۸۶ توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده بود و به اوین منتقل شد و بعداز چند هفته با وثیقه ۴۰ میلیون تومانی آزاد شد. حکم صادره برای ایشان ۲ ماه حبس و ۲۰ ضربه شلاق  از سوی شعبه ۱۰۵۹ مجتمع بهشتی در تهران به اتهام اخلال در نظم عمومی با شرکت در تجمعات در مقابل مجلس شورای اسلامی به ایشان ابلاغ شد.  در تاریخ  ۱۵ اسفند ماه  ۱۳۸۷ از شعبه اجرای احکام، به مدت ۷۲ ساعت برای حضور در این شعبه به آقای عبدی فرصت داده شد. نهایتا آقای عبدی قادر شد که ۲ ماه حبس به مبلغ ۲ میلیون ریال و ۲۰ ضربه شلاق به مبلغ ۵۰۰ هزار ریال خریداری کند.

شعبه ۵۴ دادگاه تجدید نظر استان تهران در تاریخ ۲۳ تیرماه ۱۳۸۷ حکم یک سال حبس تعلیقی برای آقای محمد خاکساری؛ بازرس کانون صنفی معلمان تهران، صادره توسط شعبه ۱۳ دادگاه انقلاب اسلامی به اتهام تبلیغ علیه نظام اسلامی تائید شد. هنوز حکم آقای خاکساری؛ صاحب امتیاز و مدیر مسئول نشریه قلم معلم، صادر نشده است.

شعبه ۱۷ دادگاه تجدید نظراستان تهران حکم سه سال حبس تعلیقی آقای کریم قشقاوی؛ از اعضای هئیت مدیره کانون صنفی معلمان ایران را به اتهام تجمع و تبانی به قصد بر هم زدن امنیت کشور که توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی تهران صادر شده بود، در تاریخ ۹ تیرماه ۱۳۸۷ تائید کرد.

در مهرماه ۱۳۸۷، حکم حبس تعلیقی  چهار نفر از اعضای هئیت مدیره کانون صنفی معلمان تهران به تائید دادگاه تجدید نظر رسید؛چهار سال حبس تعلیقی برای حمید پوروثوق، سه سال حبس تعلیقی برای محمد رضا رضایی گرگانی،  دوسال برای علیرضا اکبری و  دو سال برای رسول بداغی.

 شعبه ۱۷ دادگاه تجدید نظر استان تهران ۵ سال حبس تعلیقی صادره برای آقای نورالله اکبری؛ عضو هیئت مدیره کانون صنفی معلمان ایران را در تارخی ۹ تیرماه ۱۳۸۷ تائید کرد.

علی اکبر باغانی؛ دبیر کل کانون صنفی معلمان ایران –تهران، به اتهام تحریک معلمان به اعتصاب و تعطیلی مدارس و عدم حضور در محل کار و کلاس درس، به دو سال تبعید به ورامین در آبان ماه ۱۳۸۷ محکوم شد. باغانی در آذرماه، ۱۳۸۷، دوره ۶ ماه  حکم انفصال خدمتش را به پایان برده بود. حکم قضایی ۵ سال حبس تعلیقی آقای باغانی نیز در شهریورماه ۱۳۸۷ توسط دادگاه تجدید نظر تائید شد.

مجتبی ابطحی؛ معلم باسابقه فیزیک و از اعضای هئیت مدیره کانون صنفی معلمان خمینی شهر علیرغم سوابق درخشان خدمت، از طرف تخلفات اداری آموزش و پرورش، حراست آموزش و پرورش و دادگاه انقالب به اتهام اهانت به مسئولین مملکت، ترک محل خدمت در ساعات اداری و شرکت در تحصن و راهپیمایی غیر قانونی و تحریک معلمان بطور ضمن دریافت حکم یک سال حبس تعلیقی، با یک رتبه تنزل اداری، کاهش گروه و بازنشستگی قبل از موعد با احتساب سنوات مواجه شد. 

نادر قدیمی؛ دبیر کانون صنفی معلمان همدان که از سوی هئیت بدوی تخلفات اداری سازمان آموزش و پرورش استان همدان به ۵ سال تبعید به استان خراسان محکوم شده بود، از سوی دادگاه تجدید نظر حکم وی به یک سایل تبعید به منطقه خزل در ۱۴۵ کیلومتری شهر همدان تبدیل و از تاریخ ۲۰ مهرماه ۱۳۸۷ به اجرا در آمد.نادر قدیمی به همراه ۸ نفر دیگر از اعضای هئیت مدیره کانو صنفی معلمان همدان در سال ۱۴۸۷ به ۹۱ روز زندان قطعی از سوی دادگاه انقلاب همدان محکوم شدند. این افراد از دادن اعتراض به حکم صادره علیرغم اصرار نمایندگان مجلس به دلیل غیر قانونی دانستن اساس محاکمه، خودداری کردند. نهایتا دادستان همدان بدون اعتراض متهمان، حکم آنها را از ۹۱ روز تعزیری به ۲ سال تعلیقی تبدیل کرد.

حکم تبعید یوسف زارعی؛ از اعضای هئیت مدیره کانون صنفی معلمان همدان از سه سال به استان ایلام، به یک سال در شهر نهاوند تبدیل و اجرا شد. 

جمال خوال؛ از معلمان کلاس پنجم ابتدایی کردستان و اعضای کانون صفنی معلمان است که در تاریخ ۱۰ آذرماه ۱۳۸۷ به هئیت تخلفات سازمان آموزش و پرورس استان کردستان احضار شد. اتهام ایشان توهین به ارکان نظام، حمایت از فرزاد کمانگر و شرکت در تجمع و تحصن فرهنگیان در اردیبهشت ماه ۱۳۸۶ است. سپس برای ایشان سه سال حکم خدمت در تبعید در استان سمنان صادر شد. کانون صنفی معلمان کردستان برای اعتراض به این حکم فراخوان تجمع داد و نهایتا آموزش و پرورش استان وارد مذاکره با کانون صنفی معلمان شد و احتمال لغو این حکم در ادامه مذاکرات وجود دارد.

بهمن گودرززاده؛ عضو هئیت مدیره کانون فرهنگیان استان اصفهان به یکسال تبعید به شهرستان میمه بخاطر فعالیت های صنفی محکوم شد. سعید ابوطالبی؛ عضو هئیت مدیره کانون فرهنگیان استان اصفهان نیز حکم تقلیل یک پایه گروه برای مدت یکسال از هئیت تخلفات دریافت کرد.

در خرداد ماه ۱۳۸۷، حسن غیوری دبیر دبیرستان لقمان تبریز از سوی دادگاه تخلف اداری به سه ماه انفصال از خدمت به دلیل اعتراض به عدم اجرای قانون نظام پرداخت حوق و تبعیض در بین کارکنان دولت محکوم شد.

——————————–

زیرنویسها

^۱  وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=203 

^۲  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post226.htm 

^۳  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری،    http://www.komitteyehamahangi.com/post7.3.87.htm

⁴ وب لاگ سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه،  http://7tapeh.blogfa.com/

⁵  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post227.htm 

^۶  وب لاگ سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، http://7tapeh.blogfa.com

⁷  وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=1019 

^۸  وب سایت کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post257.htm و وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=940 

^۹  وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=1019 

^۱۰  وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران،  http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=940

¹¹  وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=1019 

^۱۲ وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=940 

^۱۳  وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران،  http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=1019

¹⁴  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری،  http://www.komitteyehamahangi.com/post280.htm

¹⁵  وب سایت سندیکای کارگران شرکت واحد، http://www.syndicavahed.info/index.php?option=com_content&task=view&id=41&Itemid=9 

^۱۶  نامه وکلای اسانلو به قوه قضائیه، وب سایت سندیکای کارگران شرکت واحد، http://www.syndicavahed.info/index.php?option=com_content&task=view&id=49&Itemid=9 

^۱۷  بیانیه سندیکای کارگران شرکت واحد، http://www.syndicavahed.info/index.php?option=com_content&task=view&id=80&Itemid=9 

^۱۸  وب سایت سندیکای کارگران شرکت واحد، http://www.syndicavahed.info/index.php?option=com_content&task=view&id=68&Itemid=9 

^۱۹ وب سایت سندیکای کارگران شرکت واحد، http://www.syndicavahed.info/index.php?option=com_content&task=view&id=125&Itemid=9 

^۲۰  وب سایت سندیکای کارگران شرکت واحد،  http://www.syndicavahed.info/uploadfiles/pdf/hokme-davod.pdf

²¹  خبرگزاری ایلنا، وب سایت سندیکای کارگران شرکت واحد، http://www.syndicavahed.info/index.php?option=com_content&task=view&id=45&Itemid=9 

^۲۲  وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=596 

^۲۳  وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران،  http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=597

²⁴  نامه اتحادیه آزاد کارگران به کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری،  http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=617

²⁵  وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران،  http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=659 

^۲۶  وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=674 

^۲۷  بیانیه آزادی طیب ملایی، ۲۵ آذرماه ۱۳۸۷، وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=703 

^۲۸  وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران،  http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=597

²⁹  نامه اتحادیه آزاد کارگران ایران به کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=617 

^۳۰  وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=940 

^۳۱  مصاحبه دکتر محمد شریف؛ وکیل محسن حکیمی با مهسا امرآبادی، شهرگان، http://www.shahrgon.com/fa/index.php?news=2384 

^۳۲  بیانیه کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری به مناسبت آزادی محسن حکیمی، وب سایت دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب http://www.azady-barabary.com/200902222297/%D9%85%D8%AD%D8%B3%D9%86-%D8%AD%DA%A9%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%88%DB%8C%D9%86-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF-%D8%B4%D8%AF.html 

^۳۳ اطلاعیه کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.etehadbinalmelali.com/HTML_09/5_4_09/Hakimi.htm 

^۳۴  بیانیه کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری،  http://www.ofros.com/etelayee/kh_bazdashtbm.pdf

³⁵  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post197.htm 

^۳۶  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post350.htm 

^۳۷  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری،  http://www.komitteyehamahangi.com/post213.htm

³⁸  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری،  http://www.komitteyehamahangi.com/post282.htm

39وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post20.htm  

^۴۰  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری،  http://www.komitteyehamahangi.com/post103.htm

⁴¹  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری،  http://www.komitteyehamahangi.com/post112.htm

⁴²  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post223.htm 

^۴۳  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post273.htm 

^۴۴  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post348.htm 

^۴۵  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری،  http://www.komitteyehamahangi.com/post294.htm

⁴⁶  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post297.htm 

^۴۷  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post302.htm 

^۴۸  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری،  http://www.komitteyehamahangi.com/post320.htm

⁴⁹  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post304.htm 

^۵۰  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post309.htm 

^۵۱  وب سایت مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران،  http://www.hra-iran.org/Archive_87/799.html

⁵²  سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=815 

^۵۳  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post350.htm 

^۵۴  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری،  http://www.komitteyehamahangi.com/post281.htm

⁵⁵  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری،  http://www.komitteyehamahangi.com/post382.htm

⁵⁶  کمیته دفاع از آزادی محمد جراحی،  http://www.komite.150m.com/etelaeieh%20n24.htm  

^۵۷  سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=816 

^۵۸  وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ،http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=315 

^۵۹  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/post372.htm 

^۶۰  وب سایت کمیته همآهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، http://www.komitteyehamahangi.com/MohakemeMehrdad.htm 

^۶۱  شروین امیدوار، گزارش روز آنلاین، مورخ ۱۸ آذر ماه ۱۳۸۷، به نقل از وب سایت اتحادیه آزاد کارگران ایران، http://www.ettehadeh.com/?page=news&nid=678 

^۶۲  وب سایت کانون صنفی معلمان ایران – تهران،  http://www.moalleman1.com/?page=22&mode=normal

⁶³  وب سایت کانون صنفی معلمان ایران – تهران، http://www.moalleman1.com/?mode=ContinuedPost&id=293303 

^۶۴  وب سایت کانون صنفی معلمان ایران – تهران، http://moalleman1.com/?mode=ContinuedPost&id=336716 

^۶۵  وب سایت کانون صنفی معلمان ایران (طیف صنفی تهران)،  http://ksmt2.blogsky.com/1387/07/

⁶⁶  وب لاگ کانون صنفی معلمان ایران (طیف صنفی تهران)، http://ksmt2.blogsky.com/1387/10/14/post-321 /

⁶⁷  وب سایت کانون صنفی معلمان ایران (طیف صنفی تهران)، http://www.ksmt2.blogsky.com/1387/04/24/post-123 /

⁶⁸ وب سایت کانون صنفی معلمان ایران (طیف صنفی تهران)، http://ksmt2.blogsky.com/1387/07 /http://ksmt2.blogsky.com/1387/07/

⁶⁹  وب سایت کانون صنفی معلمان ایران – تهران، http://www.moalleman1.com/?mode=ContinuedPost&id=233247 

^۷۰  وب لاگ برای آزادی مسعود کردپور،  http://masoud.sosiran.us/

⁷¹  کپی حکم صادره منتشره در  http://i34.tinypic.com/2akqq8.jpgوب سایت کانون صنفی معلمان ایران (طیف صنفی تهران)، http://i34.tinypic.com/2akqq8.jpg 

^۷۲  وب سایت کانون صنفی معلمان ایران (طیف صنفی تهران)، http://ksmt2.blogsky.com/1387/05 /

⁷³  وب سایت کانون صنفی معلمان ایران( طیف صنفی تهران)،  http://ksmt2.blogsky.com/1387/07/

⁷⁴  وب سایت کانون صنفی معلمان ایران (طیف صنفی تهران)،  http://ksmt2.blogsky.com/1387/12/

⁷⁵  وب لاگ کانون صنفی معلمان ایران (طیف صنفی تهران)،  http://tinypic.com/view.php?pic=vs0xg5&s=4

⁷⁶  وب لاگ کانون صنفی معلمان ایران،  http://i37.tinypic.com/atx950.gif

⁷⁷ وب سایت کانون صنفی معلمان ایران- تهران، http://www.moalleman1.com/?mode=ContinuedPost&id=339833 

^۷۸  وب سایت کانون صنفی معلمان ایران، http://www.moalleman1.com/?mode=DirectLink&id=403771 

^۷۹  وب سایت کانون صنفی معلمان ایران- تهران، http://www.moalleman1.com/?mode=ContinuedPost&id=384708 

^۸۰  وب لاگ کانون صنفی معلمان ایران (طیف صنفی تهران)،  http://ksmt2.blogsky.com/1387/07/

⁸¹  وب لاگ کانون صنفی معلمان ایران (طیف صنفی تهران)، http://ksmt2.blogsky.com/1387/08/24/post-273 /

82  وب لاگ کانون صنفی معلمان ایران(طیف صنفی تهران)، http://ksmt2.blogsky.com/1387/08/24/post-273 /

⁸³  وب لاگ کانون صنفی معلمان ایران (طیف صنفی تهران)، http://ksmt2.blogsky.com/1387/09/17/post-299 /

⁸⁴  وب سایت کانون صنفی معلمان ایران، http://www.moalleman1.com/?mode=ContinuedPost&id=457838 

علی نجاتی

۲۰ فروردین ۱۳۸۸- کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران امروز اعلام کرد که بازداشت و حبس انفرادی علی نجاتی؛ رئیس هئیت مدیره سندیکای نیشکر هفت تپه، برای مدتی بیش از یک ماه فاقد توجیه حقوقی است. مکان نگهداری نجاتی سرانجام در روز ۱۷ فروردین ماه بعد از ملاقات همسر ایشان در بازداشتگاه اطلاعات اهواز مشخص شد. همسر نجاتی مدت خیلی کوتاهی با او ملاقات کرد.

علی نجاتی توسط مقامات امنیتی در منزل خود در ۱۸ اسفند ماه ۱۳۸۷ دستگیر شد. محمد اولیایی فرد؛ وکیل نجاتی، به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت که او از پرونده و محل نگهداری وکیلش در تاریخ ۱۷ فروردین ماه مطلع شد. ایشان گفتند که بازپرسی شعبه دوم امنیت دادسرای انقلاب شهرستان شوش برای ایشان پرونده تشکیل داده و خود آقای نجاتی در سلول انفرادی در بازداشتگاه اطلاعات در اهواز نگهداری می شود. به گفته همسر آقای نجاتی، ایشان برای همان اتهاماتی که قبلا محاکمه شده بودند و حکم دریافت کرده بودند، در حال بازجویی پس دادن هستند. در حالی که همسر ایشان وضعیت آقای نجاتی را مناسب اعلام کردند گفتند که گاهی فشار خونشان بالا می رود.

هادی قائمی؛ سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت:”بازداشت، حبس انفرادی و بازجویی اعضای اتحادیه های کارگری بخاطر فعالیت های مسالمت آمیزشان، مشکلات اقتصادی و بحران کاری را در ایران حل نخواهد کرد. بدرفتاری با آقای علی نجاتی هیچ مشکلی را حل نمی کند و فقط نقض دیگری است بر الزامات بین المللی ایران در حمایت از حقوق کارگران.”

کارگران مجتمع نیشکر هفت تپه در تاریخ ۱۸ فروردین ماه دست به اعتصاب محدود یک روزه زدند و خواستار آزادی علی نجاتی و پرداخت حقوق معوقه خود شدند.

محمد اولیایی فرد؛ وکیل نجاتی، به کمپین گفت: “بازداشت و بازجویی فردی به همان اتهاماتی که قبلا بخاطرش محاکمه شده، غیر قانونی است.” اولیایی فرد درصدد ارائه یک لایحه حقوقی است که در آن تاکید خواهد کرد که بازداشت و بازجویی آقای نجاتی با همان اتهاماتی که قبلا بخاطرش محاکمه شده، قانونی نیست و اگر اتهامات جدیدی بر آقای نجاتی وارد هست، باید قانونا در حضور وکیل به ایشان تفهیم اتهام بشود.

آقای علی نجاتی به همراه ۴ نفر از اعضای هئیت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه در تاریخ های ۲۹ بهمن ماه و ۵ اسفند ماه ۱۳۸۷ محاکمه شدند. نظر دادگاه هنوز رسما نه به متهمین و نه به وکیل آنها اعلام نشده است.

در سالهای اخیر، مقامات ایرانی سیاست های سرکوب گرانه شدیدی برای اعمال فشار به جنبش اتحادیه های کارگری در ایران در یش گرفته اندد. منصور اسانلو و ابراهیم مددی؛ دو تن از اعضای رهبری سندیکای کارگران شرکت واحد، در حال حاضر در زندان هستد و محکومیت دوران زندانی را طی می کنند که به فعالیت های اتحادیه های کارگری آنها مربوط است. محسن حکیمی؛ فعال کارگری و از اعضای کانون نویسندگان ایران، نیز از تاریخ دوم دی ماه ۱۳۸۷ بدون هیچ محاکمه ای دربازداشت بسر می برد. دو نفر از زنان فعال کارگری؛ سوسن رازانی و شیوا خیرآبادی بخاطر بزرگداشت اول ماه می؛ روز جهانی کارگر، در تاریخ ۳۰ بهمن ماه ۱۳۸۷ شلاق خوردند.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران از مقامات ایرانی خواست که حقوق کارگران را که در قوانین ملی و بین المللی برآن تاکید شده رعایت کنند و همه فعالان اتحادیه های کارگری از جمله علی نجاتی، منصور اسانلو، ابراهیم مددی، محسن حکیمی و فرزاد کمانگر را آزاد کنند. این کمپین به مقامات ایرانی، تعهدات و الزامات دولت را برای تضمین حقوق کارگران در تاسیس اتحادیه های مستقل کارگری و پیوستن به آنها آنگونه که در پیمان های سازمان جهانی کار آورده شده، یادآوری می کند.

بازداشت نجاتی در مکانی نا معلوم

۲۷ اسفند ۱۳۸۷ – کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران امروز از قوه قضاییه خواست که علی نجاتی از رهبران سندیکای کارخانه نیشکر هفت تپه را فورا آزاد کند و به آزار واذیت و محاکمه تمامی فعالین کارگری پایان دهد.

مامورین اطلاعاتی نجاتی را در خانه وی در روز یکشنبه ۱۸اسفند دستگیر کردند. وی هم اکنون در مکانی نامعلوم و بدون تماس با دنیای خارج بسر میبرد. مسئولین هیچ اطلاعاتی در این زمینه به خانواده وی نداده اند. کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران برای سلامتی و امنیت نجاتی نگرانیهای جدی دارد.

هادی قائمی سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران در این زمینه گفت: “با عدم ارائه اطلاعات ، امکان بدرفتاری و شکنجه نجاتی قوت میگیرد . با فرا رسیدن شب عید نوروز، بازداشت نجاتی ودور نگهداشتن وی از خانواده اش رفتاری غیرانسانی است. وی باید سریعا آزاد شود و به حقوق فعالان سندیکا های مستقل احترام گذاشته شود.”

نجاتی از رهبران سندیکای نیشکر هفت تپه در شوش میباشد. پس از تجسس خانه وی و ضبط مدارک سندیکا، مامورین اطلاعاتی نجاتی را در بازداشتگاه وزارت اطلاعات در شوش حبس کردند. در روز پنجشنبه ۲۲ اسفند، قاضی کشیک دادگاه انقلاب شوش قرار بازداشت وی را صادر کرد و به خانواده وی گفته شد که او به زندان دزفول انتقال داده شده است.

پس از پیگیری همسر وی در زندان دزفول در آن روز، وی شاهد انتقال نجاتی به بیرون از زندان دزفول به مکان نامعلومی بود. پس از درخواست از دادگاه انقلاب شوش، مسئولین قضایی به وی گفتند که قاضی مربوطه تا پس از ۱۳ فروردین در دسترس نخواهد بود و از دادن هر اطلاعات دیگری خودداری کردند.

قائمی گفت: “اینگونه عدم اطلاع رسانی به خانواده کاملا غیر قابل قبول است. مقامات قضایی مسئول تضمین سلامتی و امنیت نجاتی می باشند و نمیتوانند وی را در محلی مجهول بازداشت کنند.”

کارگران کارخانه نیشکر هفت تپه سالهاست که برای سندیکایی مستقل که از حقوق مشروط آنان دفاع کند تلاش میکنند. در طی چند هفته گذشته هفت عضو دیگر این سندیکا بازداشت موقت شده و با صدور وثیقه آزاد شدند. نجاتی و سه نفر دیگر همچنین برای فعالیتهای سندیکایی در ۲۹ بهمن و ۵ اسفند محاکمه شدند.

مقامات ایران در سالهای اخیر با سیاستهای سرکوبگرانه ای با جنبش کارگری برای تاسیس سندیکا های مستقل برخورد کرده اند. در ۳۰ بهمن ماه دو فعال زن کارگر به جرم گرامیداشت اول ماه می، روز کارگر شلاق خوردند. سوسن رازانی ۷۰ ضربه و شیوا خیرآبادی ۱۵ ضربه شلاق در زندان سنندج دریافت کردند.

دو تن از رهبران سندیکای اتوبوسرانان تهران و حومه، منصور اسانلو و ابراهیم مددی بخاطر فعالیتهای سندیکایی محاکمه و زندانی میباشند. محسن کریمی، عضو انجمن نویسندگان ایران و فعال کارگری در دوم دی ماه بازداشت شد.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران از مقامات ایرانی خواست که به الزامات حقوقی بین المللی خود در به رسمیت شناختن حقوق بنیادین کارگران در آزادی تشکل و تشکیل اتحادیه های کارگری برای حفاظت از منافع کارگران پایبند باشد. این حقوق در ماه ۲۲ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی که ایران از امضا کنندگان آن است به رسمیت شناخته شده است. همچنین ایران که از اولین اعضای سازمان جهانی کار میباشد موظف به رعایت این حقوق میباشد.