این روزنامه نگار مورد یک پناهجو را مثال می زند که برای گذران زندگی در زمانی که منتظر دریافت پناهندگی است را مثال می زند که به کار مشغول می شود و چون نمی تواند به صورت قانونی کار کند مجبور می شود بدون بیمه و دیگر تضمین ها به کار مشغول شوند. در اثنای کارچند انگشت خود را از دست می دهد. صاحب کار هم نمی تواند به او بیمه ای بدهد. او مجبور می شود خودش درمان کند وبا همان دست به کار ادامه دهد.

به گفته این روزنامه نگار بیشتر حمایت ها منحصر به روزنامه نگاران وفعالان سیاسی بوده است و این کمک ها به افراد دیگر محدود بوده است. به خصوص افرادی که نمی خواهند نامشان آشکار شود. به گفته وی یک فعال سیاسی در یکی از شهرها پلاستیک باطله جمع می کند که زندگی اش را بگذراند. به گفته او کمک هایی که برای پناهجویان جمع می شود باید به نوعی توزیع شود که این افراد را نیز در بربگیرد.

این پناهجوی روزنامه نگار به کمپین گفت که باید کسی باید برود آنجا و با این افراد صحبت کند تا آنها اعتماد کنند. او گفت که اتفاق خوبی که افتاده که ایرانیان کمک برای چنین افرادی کمک جمع می کنند. از جمله کمک هایی که برای افرادی پناهجو در شهر وان جمع شده است. این پناهجو همچنین به کمک های گزارشگران بدون مرز برای خبرنگاران بدون مرز اشاره می کند. اگر چه افراد مختلفی از ایتالیا و نروژ نیز کمک هایی هم ارسال کرده اند. به گفته وی خانم ها زودتر وقت مصاحبه از سازمان ملل می گیرند تا پرونده پناهندگی خود را سروسامان بدهند.

این پناهجو می گوید وقتی که برخی از پناهجویان درشهرهای کوچک با فشارجامعه محلی در شهرهای کوچک مواجه بوده اند به نوعی که برخی با ضرب وشتم مواجه شده اند. او همچنین از نگرانی پناهجویان در خصوص کشورهای سوم و اینکه وضعیتشان در این کشورها چگونه خواهد بود سخن گفته است. یعنی این پناهجویان هم باید با مشکل مالی دست وپنجه نرم کنند و هم با نگرانی هایی که درمورد آینده دارند.

با توجه به دریافت حکم محاربه از سوی یکی از تظاهرکنندگان که به دلیل پرتاب سنگ در جریان تجمعات و اعترضات پس از انتخابات به محاربه محکوم شده است، محمدامین ولیان،  از سلطانی پرسیده ایم آیا چنین فعلی می تواند محاربه را به همراه داشته باشد؟

«قطعا نه!  قطعا نه. اگر فرد دستگیر شده هوادار ویاعضو یک گروه مسلح باشد یا در راستای آن گروه مسلح این کارها را کند می تواند در قالب محارب با او برخورد کنند. اگر یک فرد عادی باشد که به هردلیل از جمله اینکه عصبانی شده یا تندروی کرده باشد و در حداینکه شیشه شکانده باشد و یا تخریب کرده باشد و کسی را زخمی کرده باشد می توان با او برخوردقانونی کرد اما عمل او حکم محاربه ندارد.»

۱۹ بهمن ماه ۱۳۸۸ – کمپین بین المللی حقوق بشر در در ایران محاکمه فعال دانشجویی، محمد امین ولیان را به اتهام محاربه که امکان مجازات مرگ را با خود همراه دارد،بشدت محکوم و اعلام کرد که اتهامات ولیان هیچ تناسبی با اقدامات وی ندارند.

در دادگاه های ناعادلانه مشابه حداقل نه نفر از معترضین به مرگ محکوم شده اند و در خطر اعدام قریب الوقوع هستند. پنج نفر از معترضین از جمله ولیان نیز هفته پیش به اتهام محاربه محاکمه شده و در صورت محکومیت با مجازات مرگ مواجه خواهند شد. شواهد اصلی مورد استناد برای محکومیت دانشجوی ۲۰ ساله تصاویری هستند که او را در حال پرتاب سنگ در اعتراضات روز عاشورا نشان می دهند.

محا کمه و محکومیت ولیان؛ دانشجوی دانشگاه علوم پایه دامغان، بدنبال تقبیح او در یک روزنامه دانشجویی که توسط شبه نظامیان بسیجی طرفدار دولت منتشر می شود و بلافاصله دستگیری او، به جریان افتاد. ولیان علاوه بر محاربه، به “مفسد فی الارض”، تبانی در اقدام علیه امنیت ملی”، “فعالیت های تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران”، و “توهین به مقامات ارشد” متهم شده است.

ارون رودز؛ سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران در مورد محاکمه ولیان گفت: “قوه قضائیه با یک چنین محکومیت کاملا بی ربطی، زندگی و حیات سرشار از امید و آینده این جوان دانشجو را بی ارزش کرده است.”

ارون تاکید کرد ” حتی مهمتر از ان این است که این محاکمه معیارهای نظام قضایی در ایران را به خواری کشاند. نظام قضایی در ایران باید مثل هر نظام قضایی دیگری از زندگی و حیات انسان ها حفاظت کند نه اینکه آن را به حراج بگذارد.”

ولیان یکی از ۱۶ نفری است که بخاطر اعتراضات مسالمت آمیز سیاسی خود در دادگاه های نمایشی هفته پیش محاکمه شده اند. در این دادگاه ۵ نفر به محاربه متهم شده اند که ولیان یکی از آنهاست و احتمال مجازات مرگ آنها وجود دارد.

ولیان در جریان دادگاه اعتراف کرد که درتظاهرات در سه مرحله سنگ پرتاب کرده است، اما این سنگ ها به کسی آسیب نزده است و از دادگاه خواست که بررسی کنند که چرا احساسات و نارضایتی او به این شکل بروز کرده است. او همچنین آزادانه اعلام کرد که در راهپیمایی ها شعار “مرگ بر دیکتاتور” سر داده است.

عبدالفتاح سلطانی؛ وکیل برجسته حقوق بشر در تهران در باره شرایط اصلی ورود اتهام محاربه به یک فرد به کمپین بین المللی حقوق بشرگفت که شرط محاربه این است که فرد متهم باید حتما درگیر فعالیت مسلحانه باشد و کار مسلحانه انجام داده باشد. آقای سلطانی چنین توضیح دا دند که “در همه کتب فقهی این مطلب تصریح شده است. در مواد ۸۶ و ۸۹ قانون مجازات اسلامی ایران هم چند شرط برای آن گذاشته شده است از جمله این شروط تصریح شده، آن است که گروهی تشکیل شده باشد که کارآن مبارزه مسلحانه باشد – یعنی خط مشی آن مسلحانه باشد- و در نهایت اگر کسی عضو این گروه مسلح یا هوادار آن باشد و اگر اقدام موثری در راستای اهداف آن گروه مسلح کند، به او محاربه می گویند. یعنی خودش حتما اقدام مسلحانه باید کرده باشد یا باید هوادار و یا عضو یک گروه مسلح باشد و در جهت آن گروه مسلح، حتما اقدامات موثری انجام داده باشد. اگر این شروط محقق نشود، محاربه معنا ندارد.”

آقای سلطانی در باره اینکه آیا پرتاب سنگ در خیابان می تواند اتهام و حکم محاربه را به خود بگیرد، گفت:”قطعا نه. اگر فرد دستگیر شده هوادار و یا عضو یک گروه مسلح باشد یا در راستای آن گروه مسلح این کارها را بکند، می توانند در قالب محارب با او برخورد کنند. اگر یک فرد عادی باشد که به هر دلیل از جمله اینکه عصبانی شده یا تندروی کرده باشد و در حد اینکه شیشه شکانده باشد و یا تخریب کرده باشد و کسی را زخمی کرده باشد، می توان با او برخورد قانونی کرد، اما عمل او حکم محاربه ندارد.”

همکلاسی های ولیان به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفتند که ولیان یکی از فعال ترین اعضای شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه دامغان بود. او مناظره هایی را در زمان انتخابات در دانشگاه برگزار کرد که از این مناظره ها بعنوان شواهد ارتکاب جرم در دادگاه علیه او استفاده شده است. ولیان یکی از حامیان میر حسین موسوی؛ نامزد انتخاباتی ریاست جمهوری و عضو ستاد دانشجویی آن در دامغان بود.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران از رئیس قوه قضائیه خواست که در این مورد مداخله کرده و ولیان را آزاد کند. همچنین کمپین توصیه کرد که فورا یک گروهی مرکب از متخصصین مستقل حقوقی، این پرونده را مورد بررسی قرار دهند که این خود به معنای آن است که همه پرونده های کسانی که بخاطر اعتراضات سیاسی متهم شده اند، بررسی شوند.

احمدجلالی فراهانی دبیرسرویس اجتماعی خبرگزاری مهر، تنها یک روز پس از آنکه از کار در این خبرگزاری اخراج شد درآغازین ساعات روزیک شنبه درمنزل خود بازداشت شد. او در زمان دولت سیدمحمدخاتمی در روزنامه ایران فعالیت می کرد که وابسته به خبرگزاری جمهوری اسلامی و وزارت ارشاد است و روزنامه هوادار دولت محسوب می شود. سمیه مومنی خبرنگار نشریه نسیم بیداری که پیش از این خبرنگار دانشجویان ایران (ایسنا) بوده نیز ساعت ۳ صبح روز یکشنبه درمنزل خود بازداشت شده است.

در ادامه دستگیری اعضای کمیته گزارشگران حقوق بشر، علی کلایی یکی دیگر از اعضای این گروه جوان حقوق بشری نیز بازداشت شد. کلایی که هم اکنون دوره خدمت سربازی خود را می گذراند باید در دادسرای نظامی درانتظار پیگیری پرونده خود باشد. کلایی تا کنون دوبار دیگر دستگیر شده است. اول بار در آذر ۸۶ و دومین بار در اردیبهشت سال ۸۸ که در باردوم به مدت یک ماه در زندان اوین به سر برد.

مهساجزینی با بخش اصفهان روزنامه ایران فعالیت می کرد ولی درحوزه اجتماعی ازفعالان کمپین یک میلیون امضا دراین شهربه شمار می رفت. او همچنین یکی از دانشجویان ستاره داردانشگاه علامه طباطبایی است که به دلیل فعالیت های اجتماعی خود درحوزه زنان عملا از تحصیلات عالیه بازماند. جمعی از دانشجویان ستاره دار که بسیاری از آنها با رتبه های بالا در آزمون‌های سراسری دانشگاه های دولتی وآزاد قبول شده بودند به دنبال محرومیت از تحصیل با تشکیل یک کمیته پیگیری به دیدار با مقامات مسوول و انعکاس خبرهای این محرومیت دررسانه‌ها پرداختند. جمعی از افراد این کمیته به دنبال پیگیری‌های صورت گرفته دستگیر شدند. مقامات ایرانی از اینکه دانشجویی به خاطر فعالیت سیاسی از تحصیل محروم شود را رد کرده‌اند.

منابع متعدد به کمپین بین‌المللی حقوق بشر گفتند که افراد یاد شده به زندان اوین منتقل شده‌اند. درهمه موارد افراد دستگیرکننده با تفتیش منزل رایانه‌های شخصی، دست نوشته ها و برخی وسایل شخصی آنها را با خودبرده اند. مریم قنبری جزو آخرین دستگیری‌هاست که بعدازظهر۱۹ بهمن ماه درمنزل خود بازداشت شد. وی وکیل، عضوگروه میدان و از اعضای کمپین استقلال کانون وکلاست. این کمپین پس از ارایه آیین نامه اصلاحیه کانون وکلا که عملا این کانون را به بخشی از قوه قضاییه تبدیل میکرد تشکیل شد. اگر چه به درخواست وکلای برجسته کشور، آیت الله شاهرودی رییس وقت قوه قضاییه این طرح را به مدت شش ماه مسکوت گذاشت. قنبری متولد سال ۱۳۶۳ واز فارغ التحصیلان رشته حقوق دانشگاه علامه طباطبایی است.

درمیان بازداشت‌شدگان ده روز گذشته می توان به دستگیری کاوه قاسمی کرمانشاهی، مازیار سمیعی، مهساجزینی و سمیه مومنی (بازداشت دونفرآخری در ۱۸ بهمن) از اعضای کمپین یک میلیون امضا اشاره کرد که از سرنوشت آنها هیچ اطلاعی در دست نیست. ماموران امنیتی همچنین زینب کاظم زاده (بازداشت ۲ صبح ۱۸ بهمن)، نیلوفرلاری پور (دستگیری ۱۳ بهمن) ونوشین جعفری از زنان روزنامه نگار و نیز نازنین فرزانجو، گلناز توسلی ونازنین حسن نیاو سحرقاسمی نژاد (دستگیری در۱۴ و۱۵ بهمن)  از فعالان دانشجویی را دستگیرکردند. جمیله و بنفشه دارالشفایی از فعالان حوزه هنر (دستگیری ۱۵ بهمن ماه) و نیز علی کلایی از اعضای کمیته گزارشگران حقوق بشر نیز درمیان بازداشت شدگان هستند. گناز توسلی که دانشجوی هنردانشگاه آزاد اسلامی شعبه تهران است بعدازظهر ۱۵ بهمن درمنزلش توسط پلیس امنیت بازداشت شد.

مهساجزینی با بخش اصفهان روزنامه ایران فعالیت می کرد ولی درحوزه اجتماعی ازفعالان کمپین یک میلیون امضا دراین شهربه شمار می رفت. او همچنین یکی از دانشجویان ستاره داردانشگاه علامه طباطبایی است که به دلیل فعالیت های اجتماعی خود درحوزه زنان عملا از تحصیلات عالیه بازماند. او هم اکنون در زندان دستگرداصفهان به سر می برد.نیلوفر لاری نیز به عنوان شاعر وترانه سرا و مسوول صفحه ترانه‌ها ی هفته نامه چلچراغ شناخته می شود و غیراز رفت وآمد به ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی درایام انتخابات هیچ فعالیت سیاسی نداشته است. در

جمیله دارالشفایی پس از آن دستگیر شد که به دنبال احضار به دفتر پیگیری وزارت اطلاعات به این دفتر مراجعه کرد. مسوولان امنیتی از وی خواستند که به خانواده بگوید که به دفتر مراجعه کند. پس از مراجعه خواهر، پدر و مادر، بنفشه خواهر وی دستگیر شد. اگر چه پدرومادراو نیز چندین ساعت بازجویی شدند. ماموران همچنین همراه با پدرومادر این دوخواهر به منزل آنها رفته و به تفتیش وساپل آنها پرداختند. جمیله دارالشفایی فارغ التحصیل و مدرس موسیقی است. او همچنین فیلمانه نویسی سینما را درکارنامه هنری خود به همراه دارد.

سحرقاسم نژاد و نازنین حسن نیا که از خانواده‌های اعدام شدگان دهه شصت هستند چهارصبح روز ۱۴ بهمن دستگیرشدند.  به گفته منابع متعدد به کمپین این دو فعالیت سیاسی نداشتند. خاله نازنین مدتی را در دهه شصت درزندان سپری کرد. تنها ارتباط این دو با دستگیرشدگان اخیر، دستگیری امیدمنتظری و مادر وی مهین فهیمی است. همسر مهین فهیمی در سال ۱۳۶۷ همراه با تعدادنامعلومی از زندانیان سیاسی اعدام شد. مقامات جمهوری اسلامی ایران هیچگاه در خصوص این اعدام ها پاسخی نداده وسکوت کرده اند.

نازنین فرزانجو دانشجوی مترجمی زبان فرانسه است و با مجموعه فعالان حقوق بشر همکاری می کرد که در منزل خودش درمهرشهرکرج در تاریخ ۱۳ بهمن ماه بازداشت شد. سما بهمنی نیز روز ۱۳ بهمن درشهرمهاباد دستگیر شد. او اهل بندرعباس و مردادماه سال گذشته و پس از انتشار گزارشاتی درباره نقض حقوق بشر در منطقه کردستان به همراه همسر خود بازداشت شد. دادگاه شهرسنندج او را به اتهام تبلیغ علیه نظام و عضویت در مجموعه فعالان حقوق بشر به سه سال زندان تعلیقی محکوم شد. درحکم وی از او خواسته شده بود که از تردد در مناطق کردنشین و معاشرت با افراد سیاسی خودداری کند.

پس از صدور رای دادگاه اشکان ذهابیان تعدادی از فعالین دانشجویی دانشگاهای شمال کشور به دیدار وی رفتند و اشکان ذهابیان در این دیدار در رابطه با صدور حکم خود گفت: “رای دادگاه بنده به صورت غیابی صادر و متاسفانه جلسه دادگاه برای محاکمه من برگزار نشد.جالب آنکه در برگه رای دادگاه ام مدعی شده اند که متهم در جلسه دادرسی حضور پیدا نکرده است. بنده قویا تاکید می کنم که نه تنها احضاریه ای به من نرسید بلکه حتی وکیل بنده نیز از احضاریه اظهار بی اطلاعی کرده است.یکی دیگر از اشکالات این حکم این است که حکم را شخصی ناشناس در خانه همسایه ما انداخت و از طریق همسایه ام این حکم به دست من رسید. برای من مبهم است که شخصی که حکم را در خانه همسایه ما انداخت ضابط قوه قضاییه بود ویا پستچی. در مجموع این شخص باید رسید دریافت حکم را از بنده ویا خانواده ام کسب می کرد که متاسفانه در این کار نیز تخلفی صورت گرفته است.»

وی افزوده است:« نکته بعدی آن است که در جلسه بازپرسی که در تاریخ یازدهم آبان ماه در حضور دادستان بابلسر برگزار شد اتهام اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام را از طریق ایجاد انجمن های اسلامی شمال کشور را به بنده تفهیم کردند که ابتدا بنده در دفاع از خود این نکته را ذکر کردم که هرگز جمعی با این نام ,نه تشکیل شده و نه اعلام موجودیتی داشته و حتی شورا و هیئت موقت هم نداشته است ولی اکنون در رای صادره دادگاه مرا متهم به اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام از طریق اخلال و اغتشاش در نظم و امنیت دانشگاه مازندران کردند و حتی ارتباط ایمیلی با عناصر ضد انقلاب را نیز به بنده تفهیم نکردند.»

ذهابیان درخصوص مجرم تشخیص دادن خود گفته است:« نکته دیگر ازرای صادره دادگاه این است که کیفرخواست تقدیمی از سوی دادستان عمومی و انقلاب بابلسر مبنی بر اقرار ضمنی ,مرا مجرم تشخیص داد.در این رابطه پس از مشورت با وکیلم مفهوم اقرار ضمنی را متوجه نشدم.»

اشکان ذهابیان عضو سابق انجمن اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد و فعال دانشجویی شمال کشور در تابستان و پاییز سال جاری مدتی را در زندان عمومی بابل و بازداشتگاه اداره اطلاعات مازندران در ساری با همین اتهامات در بازداشت گذرانده است.

چندین تن از کسانی که اخیرا از سفرتهران بازگشته اند به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفتند که در فرودگاه امام خمینی برای مقایسه چهره شان با عکس‌های موجود ساعاتی را با دلهره واضطراب سپری کرده اند. یکی از این افراد که به تازگی از تهران بازگشته به کمپین گفت: «… بعداز اینکه چمدان‌هایم را به قسمت بار تحویل دادم، یک مامور ازمن خواست تا او را به سمت درب کناری وردوی همراهی کنم. درآنجا او مشاهده کرد افرادی پشت مانیتورنشسته اند وصدها عکس از افراد روی آن نقش بسته بود. نه عکس های پاسپورت بلکه عکس هایی از مردم در تجمعات مختلف. دریک عکس دختری مشتش را گره کرده بود ودر عکس دیگری پسری فریاد می زد.» به گفته این افراد مامورین هنگام خروج نه تنها اسم ایالت بلکه اسم شهر را نیز می پرسند و وقتی برخی افراد را به آن اتاق تطبیق چهره‌ها می برند بر اساس عکس‌هایی که از شهرهای مختلف جمع آوری کرده اند تلاش می کنند ببینند فرد مورد نظر در آن اجتماعات حضور داشته یا نه.

دریک مورد دیگر، یکی از افراد جوانی که برای چندهفته درایران سپری کرده است، هنگام ورود به کشور بعد از مهر زدن پاسپورت از او خواسته می شود همراه با یک مامور امنیتی به اتاقی برود. پس از آن به او می گویند که صفحه فیس‌بوک خود را باز کن. او که کاملا جاخوردبود می گوید صفحه فیس بوک ندارد. مامور با جستجوی اسم وی درفیس بوک می گوید که باید وارد فیس بوکت شوی. بعد از چنددقیقه که با مقاومت این جوان مواجه می شود به وی می گوید که هنگام بازگشت با مشکل مواجه خواهد شد. اگر چه هنگام بازگشت کسی مزاحمتی برای وی ایجاد نکرد.

اقدامات صورت گرفته که به منظورایجاد رعب و وحشت درمیان ایرانیان خارج از کشور و جلوگیری از حضور آنها در تجمعات صورت می گیرد، نقض آشکار حقوق شهروندی و نقض حریم خصوصی افراد به شمار می رود.

به گفته یک شاهد عینی، مقامات جمهوری اسلامی افرادی را به میان تجمعات مختلف در خارج از کشور می فرستند تا با گرفتن عکس از تجمع کنندگان آن را در اختیار مقامات ایرانی قراردهند. دریک مورد دیگر، یکی از جوانان تجمع کننده در یکی از تظاهرات مردمی در آلمان متوجه می شود که فردی به صورت پیاپی از صورت وی عکس می گیرد. او به سمت آن فرد می رود واز او می خواهد که عکس گرفتن را متوقف کند. وقتی او متوقف نمی شود، ببین فرد یاد و جوانانی که آن اطراف موضوع را دنبال می کردند برخودصورت می گیردکه درانتها پلیس همگی را دستگیر می کند. به دلیل اصرار جوانان بر اینکه عکس‌هایی که وی می گرفته برای مقاصدی غیر از مقاصد شخصی است، پلیس موبایل او را می گیرد و درکمال تعجب می بینند که صدها عکس از چهره افراد مختلف در تلفن‌همراه وی بوده است.

عبادی با شرح موارد غیرقانونی در خصوص اعدام آرش رحمانی‌نیا و محمدعلی‌زمانی ودر توصیف سیاسی بودن دادگاه های برگزار شده برای معترضان سیاسی گفت:‌ «بدین گونه است که ما شاهد و ناظر اخباری هستیم که باعث تاسف است: اعدام دو جوان که بر حسب اظهارات وکیل شجاعشان خانم نسرین ستوده – که حتی طی دادرسی ایشان را (به دادگاه) راه ندادند و تاریخ دستگیری دو ماه قبل از وقوع انتخابات بود – با وعده و وعید آنها را وادار کردند که در دادگاه بگویند که در اعتراضات خیابانی شرکت کرده بودند و قصد اغتشاش و بر هم زدن نظم وسقوط جمهوری اسلامی را داشتند و آنها نیز با وعده آزادی چنین دروغی را در دادگاه عنوان کردند و متاسفانه اعدام هم شدند. با توجه به اینکه تاریخ دستگیری اساسا قبل از انتخابات بود اعتراف آنها پذیرفته نیست. خصوصا اینکه محاکمه ها در اتاق در بسته و به دور از دخالت از وکیل انتخابی بوده است. جالب این است که وکیل انتخابی را به دادگاه راه نمی دهند و برای متهم که چنین اتهام سنگینی را متوجهش می کنند وکیل تسخیری تعیین می کنند. من بسیار علاقه مندم که آن وکیل نامش اعلام شود تا همه همکاران او بدانند تا شخصی که همدست قوه قضاییه و باعث اعدام دو جوان بوده چه کسی است؟ نام وکیل را اعلام نکرده اند. شنیده ام که برحسب درخواست وکیل تسخیری نام او اعلام نشده است.

برنده جایزه صلح نوبل در سال ۲۰۰۳ در خصوص اظهارات اخیر رییس قوه قضاییه که فشارهای سیاسی زیادی به قوه قضاییه برای مجازات متهمان وارد می شود گفت:‌ « بعد از اعتراضات فراوانی که به عملکرد قوه قضاییه در زمان تصدی آقای لاریجانی به عمل آمد ایشان در حقیقت از عملکرد قوه قضاییه دفاع کردند و با گفتن این حرف که فشارهای سیاسی وارد می آید و ما استقامت می کنیم در حقیقت تایید کردند آنچه قوه قضاییه در زمان ریاست ایشان انجام دادند از جمله دو اعدام.»

رییس کانون مدافعان حقوق بشر، همچنین با شرح وضعیت مدافعان حقوق بشر ادامه داد:‌ « متاسفانه وضعیت مدافعان حقوق بشر در ایران بسیار ناراخت کننده است. دولت به انحا مختلف مانع از کار انها می شود. کلیه مدافعان حقوق بشر شناخته شده در ایران در حال حاضر یا درزندان هستند یا زندگی مخفی پیشه کرده اند و یا از کشور خارج شده اند. حال آنکه درسال ۱۹۹۸ مجمع عمومی سازمان ملل متحد اعلامیه حمایت از مدافعان حقوق بشر را تصویب کرد که دولت ایران به این اعلامیه رای مثبت هم داده است. در این اعلامیه از دولت ها خواسته شده که با مدافعین بشر همکاری کنند. فعالیت در راستای حقوق بشر اساسا یک وظیفه انسانی است و دولت ها باید تسهیلات این کار را فراهم کنند. حال آنکه ما می بینیم دولت ایران با مدافعان حقوق بشر چه می کند. آنها یا در گوشه زندان در انتظار حبس های طویل المدت هستند ویا آنکه مخفی شده و یا مجبور به ترک ایران شده اند.»

عبادی سخنان خود را درباره نقش مدافعان حقوق بشر در ایران اینچنین خاتمه داد:‌« مدافعان حقوق بشر در ایران سخت ترین وظیفه تاریخی خود را در ایران ایفا می کنند. با قبول کلیه مخاطرات باز هم در راستای حمایت از حقوق مردم قلم می زنند و صحبت می کنند ودفاع می کنند وهر گونه خطر و مصیبتی را به جان می خرند. این مدافعان شناخته شده حقوق بشر درایران درحقیقت تاریخ ایران را رقم خواهند زد.»

نوشین جعفری یکی از جوان‌ترین روزنامه نگاران کشور همچنین از اعضای موسس کمیته گزارشگران حقوق بشر است. کمیته ای که جمعی از اعضای موثر آن هم اکنون در زندان هستند و مامورین درجستجوی دیگر اعضای آن می باشند. اگر چه جعفری طی ماه‌های گذشته در حوزه فرهنگ به روزنامه نگاری می پرداخت . طبق آمارهایی که سازمان های بین المللی همچون کمیته حمایت از روزنامه نگاران- سازمان غیردولتی مستقر درنیویورک- منتشر کرده اند، هم اکنون بیش از ۴۷ روزنامه نگار ونویسنده در بازداشت به سر می برند.  بدرالسادات مفیدی، لی‌لی فرهادرپور، نیلوفرلاری پور، مهساحکمت، پریساکاکایی، مهرانه آتشی، نوشین جعفری و شیوانظرآهاری نیز از جمله دیگر افرادی هستند که یا درفضای روزنامه نگاری مکتوب و آنلاین به فعالیت حرفه‌ای مشغول بوده و هم اکنون در زندان به سر می برند.

سعیده کردی نژاد که دانشجوی فوق لیسانس رشته اقتصاد و عضو ستاد ۸۸ و ستاد دانشجویی میرحسین موسوی بود هشتم تیرماه دستگیر و به زندان اوین منتقل شد. او در تاریخ ۵ شهریور ماه آزاد شد. هنگامی که مامورین برای دستگیری وی مراجعه کردند او درخانه نبود. ماموران امنیتی هم‌خانه ای او زویا حسنی را تحت فشارگذاشتند تا محل  کردی نژاد را اطلاع بدهد. زویا حسنی که از محل اقامت کردی نژاد خبر نداشت با خشم مامورین مواجه شد. آنها پس از کتک زدن حسنی، کیسه ای به سرش می‌اندازند و او را به اوین منتقل می کنند. اگر چه پس از چند هفته با عذرخواهی او را آزاد می کنند. سعیده کردی نژاد هم اکنون به دنبال آغاز موج دستگیری های کور مقامات امنیتی در منزل خود زندگی نمی کند و به همین تلاش‌ها برای دستگیری وی ناکام مانده است.